Os primeiros
homínidos víronse forzados a baixaren ó chan cando a escaseza de alimentos das
árbores se fixo notar por mor dunha esplosión demográfica faunista de carallo.
Non houbo froitos pra tanto bicho, así que os primeiros primates en faer vida
lonxe da seguranza das árbores foron uns valentes (baixar á terra comportaba
riscos: os depredadores). África era daquelas moito máis que sabana, e estaba
cheia de chairas de pradeiras e forestas; nin o Sahara era tan árido coma
hoxendia. Procurarse o sustento, sobreviver e lograr que as crianzas
sobreviveran, e perpetuarse coma especie non foi moco de pavo. Houbo que andar
as agachadas sempre, erguéndose cada dez segundos sobre as estremidades
traseiras pra ollar entre a vexetación se vinha algún carnívoro cabrón. Era
coma viver nunha constante tensión. Dende logo, acadar comodidade no chan traía
premio: abondosos alimentos. Pouco a pouco, aqueles primates que viviron nos
cumios aprenderon a se desprazar sobre somentes duas patas. Fixeronse bípedos.
Grazas a esta nova costume, a vida empezou a faerse un chisco máis doada.
Liberar as duas estremidades superiores favoreceu que as nais poideran portar
ós fillos con máis soltura e, o máis importante, empezaron a empregar as mans
pra moito máis que moverse de pola en pola ou pra pelar froitos. Experimentar
con elas provocou outro avance capital: o cerebro empezou a traballar máis, a
exercitarse e, polo tanto, a medrar (lembremos que o Homo Sapiens é un dos
seres vivos co volumen de cerebro máis grande en comparación co tamaño total do
corpo. Pasalle algo semellante ós golfinhos -de ahí a sua intelixencia-). A un
tempo que medraba, maquinaba, e xa sabedes que cando a cabeza non para...:
primeiros utensilios e trebellos (pra descascarillar froitas, argallar
seguridade e acubío fronte os depredadores, e mesmo pros primeiros tentos de
caza doutras especies). Andar erguido provocou tamen cambios físicos, sobre
todo nas femias: o canle púbico e a coxis sufriron modificacións e os pequenos
empezaron a sair do ventre das nais de xeito bem diferente. A escea* adxunta
pertence ó filme "La guerre du feu" (traduciuse ó castelán como
"En busca del fuego"), unha cinta de cabeceira pra calquer estudoso
da evolución humana, e amosa nuns segundos a mudanza de hábitos** ó pasaren do
mundo animal ó mundo humán.
* Inda que
pouco probable o cruce entre un Neanderthal e unha Sapiens, o filme prega
licencia pra fabular sobre un hipotético encontro sexual entrambalasduas
especies de homínidos.
** Reparade
en como é ela quen o insta a practicar o coito de xeito mais "humán"
