domingo, 29 de enero de 2012

Lois XI

Deixei de andar na procura do home que tanto me fixo pensar o día anterior e dediqueime a buscar outras correrías. A xornada non parecía propicia pra elo, nembargantes tenteino.
Era domingo e moitas das xentes adicaban a mañá a limpa-lo seu espiritu en liturxias varias espalladas ó longo das multiples igrexas da cidade. O resto dos mortais paseaban o seu merecido descanso semanal polas ribeiras do rio que rompe en dous a cidade. Eran estas persoas as condeadas a soportaren os rigores do vrao no seu lugar de traballo. Moitos andaban de alá pra acá cos seus cativos, cos seus cans, cos abós e aboas, cas mozas e mozos, cavilando en como tiña que ser a vindeira semana, ou como regalar o agasallo que ten preparado pro martes pro noivo sen que deixe de ser unha sorpresa grata, ou como desfacerse da debeda pendente, ou como amarra-lo paxaro que andaba a xogar entre a herba, ou como lograr lembrar o esquecido, olvidar o que se quere esquecer e esquecerse de lembrar...
Eu collin cara os xardíns dos Devanceiros, pois tiña ganas de votarme no chán verdescente, na alfombra natural que se me ofrecía naquel lugar sementado dun limpo cespede. Era o arrecendo a clorofila húmida o que atraía os meus sentidos ó extase. Alí, deitado ca frente ó sol mañaneiro, deixaba flui-lo meu espíritu polos cauces do deleite e pracer mirando sempre urdir fantasias na miña cachola que fixeran sentirme máis ca un anaco de mundo. Sobre aquela herba construín durante moito tempo atrás fazañas que so tiñan sentido naquel lugar; a imaxinación levabame con ela onde eu mandase, era a miña esclava e con ela vivía venturas e desventuras (máis das primeiras que das segundas, so faltaba...). Deitado naquelas verdes caricias biquei por primeira vez a unha moza, ubiquei o trono dun reino onde eu era o seu monarca e principe e argullei esceas diñas do heroe de centos de seres.
No xardín dos Devanceiros non cabían os pesadelos. Sempre, arredor de frores, tallos de dolce  cheiro, follas de feitura delicada, deixaba medrar o meu sentido aventureiro polos sendeiros do fantástico. As primaveiras no xardín dos Devanceiros eran solemnes e inmaculadas; cando chegaba Marzal escomenzaba eu a deixarme remexer no leito de agarimoso tacto. As veces chegei a ficar ata cinco horas deitado no verde manto de natureza; aquel lugar envelexaba de grande maneira a calquera que soubese acoller no seu nariz o suave arrecendo da mollada herba, no seu oido o rítmico cantar dos paxaros e na sua pel o fresquiño sopro de ar feble que piropea as frores que ousan se-las primeiras en presumir de cor e olor nas datas incipientes da estación da abundancia.
A primaveira era recibida no xardín dos Devanceiros con honras de deusa da fertilidade. Eu tomaba parte no protocolo e ía sempre que podía a rendirlle pleitesía. Ela agradeciame o feito cun bico de ar nos beizos, un susurro de árbore e as gracias da fror. Sentíame ledo de vivir cando contaba ca complicidade da natureza e os seus trasnos e cando non estaba deitado por riba do cespede correteaba entre as prantas e árbores ou paseaba amodiño coma querendo recolle-lo ambente que alí reina e levalo pra casa.
Os vraos no xardín dos Devanceiros, nembargantes, son máis rexeitables, ainda que o lugar non deixa de ter atrainte pra min. Hoxe, unha visita a aquel hermoso rincón da cidade non tería por que ser pedante nen mala idea; ademáis, fai tempo que non teño vivido historias pra lembranza.

miércoles, 25 de enero de 2012

INCUMPLIMIENTO Nº  96

POUR ÊTRE ABSOLUTE IL FAUT ÊTRE AVANT MODEREE. ON NE PEUT PAS VOULOIR ÊTRE TROMPER SANS ONT ETE AVANT STUPIDE

miércoles, 18 de enero de 2012

Lois X

O día amanecía do mesmo xeito que o anterior: as seis e media xa penduraban os raios de sol pola fiestra que ficara aberta a noite pasada, deica as sete o sol escomenzaba a ameazar polo nacente e as oito e media xa castigaba as carnes dos que ousaban enfrentarse a él.
Eu erguinme de bo grao pois non me tiña por canso, e por que tampouco son dos que lle guste moito pegar a última sonada unha vez desperto na primeira espabilada. Nembargantes, fiquei un intre no leito. Alí chegoume a memoria o vivido con aquel homiño o serán pasado e lembrei que propusenme a tarefa para hoxe de facer pesquisas sobre o individuo tal. Xantei un chisco na cociña e voteime ás ruas coma sempre levo por costume nos días de vrao.
Dediqueille as temperans horas do día o meu corpo xa que fresquiño coma o que prima nelas non se han de atopar no resto da xornada. Evitando, coma sempre, as zoas quecidas das ruas dirixinme cara o parque da Carracha logo de desfrutar da natureza na Lameda municipal. Buscaba toparme co Herminio e cas ansias de goza-la aventura de compartir outras tantas horas con él.
Mais cando tiven chegado alí non se viu rastro do home por ningures. Fun ata o banquiño onde onte estaba e o único que alí quedaba eran as lembranzas recollidas nas follas de xornal sobre as que pousara-los seus osos namentras descansaba.
“Máis do 10% da poboación de Galiza vive por baixo do umbral da pobreza”, rezaba un dos titulares nunha das follas de xornal que ainda restaban á vontade do lixeiro e feble ar que de cando en vez percorría o parque. Viume á mente o Herminio. De seguro que el se atopaba dentro dese 10%; incluso se habería de atopar entre o 2%. Acordeime tamén da xente que naqueles intres estaría a desfrutar dun bo baño na costa, un bo xantar e un repouso de deuses olímpicos e pensei canto de inxusto tiña o mundo.
Nese banquiño onde me atopaba sentiame mísero e irrisorio. Quixen negarme a min mesmo que a vida estabase a mofar duns cantos de nos pero non fun quen. O destiño estaba escrito con pingas de sangue en moitos dos epitafios que auguran o futuro unha vez tes nado e, cando finas, ese sangue ha-se secar e desaparecer non deixando sequera un pequeño rastro do teu pasamento pola vida, coma se non tiveras contado na historia, coma se non foxes diño de fixar nos catastros, coma se non foses máis que futuro esterco pra terra. Maila ter contado con amistades ó longo dos teus días, ninguna ha de terte cando morras por indispensable.
      Houbo unha vez que escoitei de boca dun famoso escritor xa finado: “Non temo á morte. É algo que fixeron moitos antes ca nos, polo tanto non hai por que lle tremer”. Unha vida fructífera, uns soños cumpridos, unhas metas alcanzadas narraban os ollos daquel escritor satisfeito dos seus días na terra. Cando tiven oido tales verbas da sua gorxa pensei que aquelo que él pretendia facer imperativo categórico tiña moito de insolente e mofante. “Non todos de nos podemos marchar desta vida co estomago tan satisfeito”, pensei que me gustaria dicirlle. Son moitos os que ó longo dos seus días non foron quen de facer realidade moitas das suas vontades, nen sequera foron quen de satisface-las suas necesidades máis primarias. Esa xente, ¿temelle á morte?; eu, que non fun quen ata agora de ver satisfeitos os meus desexos, ¿podome conformar con marchar desta vida?. “¡Agardade, deixademe rematar o que nen siquera fun quen de escomenzar!, ¡permitideme alo menos compracer ós que eu máis quero!, non me levedes ainda. Teño moito que facer.”

domingo, 15 de enero de 2012

domingo, 8 de enero de 2012

Si-mientes


“El mundo protestante es más exitoso económicamente que el católico gracias al influjo de la religión protestante en cada uno de sus individuos: amor al trabajo, honradez, ahorro y apego permitido a lo material (...) El católico es conformista y prefiere la seguridad, mientras que el protestante se atreve con el riesgo. La Iglesia católica castiga al hereje, pero es indulgente con el pecador. El protestante pone el énfasis no en la confesión, sino en la conducta. Cualquier fabricante sabe que es la falta de conciencia de los trabajadores de países como Italia uno de los obstáculos de su evolución capitalista y de todo progreso”. 

La ética protestante del Capitalismo. Max Weber. 1905

domingo, 1 de enero de 2012

Lois IX

Era xa noite pechada e eu seguía na rua. Herminio, que así era como me dixo que se chamaba o vagabundo ó que dende a media tarde seguía os pasos, andaba na procura de improvisado teito onde acurruca-lo seu corpo magro despois de ter enchido o estómago con lixo atopado por aquí e acola. Facía ainda moita calor e eu pensei que había de ser aquela noite unha morea de tebras quecidas que farían inconciliable o soño dos xustos.
Mais Herminio non se daba entre os xustos. Pra él a vida era unha eterna cadea, e as suas horas griletes ferintes en tenra carne. Buscaba leito coma se estívese facendo e recompoñendo a cama que a noite pasada esquecera ordenar e arranxar pro día seguinte. Cunha calma inusual analizaba e escudriñaba cada curruncho ou banco público coma se xa tivese grabado na mente o procedemento a tomar, as condicións a considerar e os inconvintes que farían esgotar as posibilidades dun suposto achado real. Cunha parsimonia incrible non se deixaba vencer polo soño, a pesares de terse xa vencido por él, e pacientemente aceptaba que a falla dun lugar seguro pra durmir votara protagonismo sobre o fatigamento e somnolencia.
A noite medraba e Herminio non atopaba leito. Foi entón cando optou por acudir ó lugar de sempre.
- Voume deixar de parvadas e votareime no banquiño que se encontra ó carón da igrexa da Madalena. Alí, a pedra do templo mantén as proximidades a él en fresco e podo dicir que se durme como dios. –dixo despois de ver fracasados incontables intentos de aloxamento nocturno.- ¿E ti non vas durmir? ¿Non tes casa que conteña un bo leito brando, un vaso de leite fresco e catro anxiños que montan garda pra que non esquezas espertar ó amencer?.
- Teño. Pero de seguro que me ha costar pecha-los ollos ca abafante calor que goberna hoxe. –dixenlle convencido nun primeiro intre pero non tanto unha vez tiven rematado as alegacións de por que non marchaba pra casa.
O certo é que estaba canso. Tiña o espiñazo fendido e os ollos queimados pola calor. A pel avermellada e suorosa, enflebecida pola raiación do sol, estaba a piques de me criar grunchas. Sentía gañas de vomitar e a dor extendiaseme polo corpo coma cancro. As intensas últimas horas polas ruas mancaron o meu espiritu aventureiro e decidin marchar duna vez pra casa.
- De todolos xeitos é-me de obriga marchar. –dixen con ánimo baixo, como pra darlle a entender de que estaba a sentir magoa por ter que largar- Temeran pola miña alongada ausencia no meu fogar e, se cadra, andan na miña procura a berros.
Tiven dito isto e Herminio non se esforzou en respostarme. Cando erguín a testa decateime de que xa aspiraba con inconsciencia e mantiña as pupilas en pasividade, cos ollos pechados e cegos. Quedei un intre mirando pra él.2753
Erame extraño aquel home. Non era coma os demáis mendigos que andaban a expone-lo seu corpo as incomodidades que suponían a ausencia das comodidades que os demáis humáns tiñan. Atisbabase nel un certo desexo de vivir de tal xeito, sometido á inanición, á friaxe, á calor dos ferventes vraos... Este home tiña como fogar as ruas, o medo coma amigo e a envexa coma enemiga.
Gardaba un segredo no peto e eu collin a teima de descubrir cal era. “Mañá ás primeiras lambetadas que de o sol, marcharei na sua procura de novo”, pensei mentrás tomaba o camiño de volta pra casa. “De momento hoxe hei vota-los meus osos por riba dunha superficie branda.”
Una linda mañana nueva era lo que ansiaba para mi. Un novedoso día, por estrenar. El día mas grande que la humanidad entera hubiese nunca jamas imaginado, el día en que el amor a la vida no llevase inevitablemente a la muerte del amante. Ese amador que no conoce de limites para demostrar el sentimiento poderoso, no siente pudor en dar pues sabe que recibe lo que posteriormente dona altruistamente. Un día lleno de poder, un día para mis voluntades. ¿Por qué detenerse en las libertades?. Las libertades mutilan y angustian, las libertades vetan tus voluntades. Nadie me puede impedir ser yo mismo, pero todo me lo prohibe. Me lo prohiben las libertades, la tuya , la de él, las vuestras. ¿Dónde está entonces la mia?. A aquel que frenan en el ejercicio de su voluntad le cortan el suministro de libertad. La libertad la rigen leyes: ¿dónde está puesta la libertad?. La libertad conoce los estatutos de tu libertad: ¿donde se le puede decir a alguien que posee libertad?. 
La libertad limita: yo no quiero saber de tu libertad, solo de la mia. Tu libertad no me importa. ¿te importa a ti la mia?. Quisiera hacerte daño: ¿algo te impide la venganza?. Sí, mi libertad. Pues pasa sobre ella, sobre mi, en tu derecho estas; no temas atentar contra mi libertad, pues ella no conoce de lindes, como tampoco sabe de cantidades ni de poseedores. ¿Quieres matarme?. Hazlo, estas en tu derecho, si así lo ordenan tus voluntades. Desearía arrancarte el corazón. Lo haré pues, ¿qué me lo impide?, ¿tu libertad?. Estupida palabra es libertad, pues de sentido subjetivo esta llena ella: ¿quién eres tu para decirme donde empieza y acaba tu libertad?. No la cuantifiques: demuestrame hasta donde puede llegar tu libertad, lo comprobaré yo mismo, yo mismo la mediré. Medir puedes la mia tambien si tus voluntades lo deseean. Midamos nuestras libertades, pero con hechos, ya que no de leyes estoy hablando. La mas grande de las dos se medirá con la mas grande de entre otros dos. Forcemos la lucha de libertades, basta ya de convencionalismos infundados. Dejate medir por tu voluntad. 
La voluntad más poderosa hará vencer a la libertad más suprema; el dueño de magnánimas voluntades será dueño del resto de libertades. Mas gobernará al acecho: en un instante certero nace otra grande libertad, otra nueva voluntad, mejor, más poderosa, que la vencerá. Un continuo mejorar es el verdadero camino hacía la mejor de las libertades: yo aportaré mis mejoras y aniquilaré las no dignas de mejorar, solo así pondré mis voluntades al servicio de la más grande acción del animal. El animal capaz de mejor libertad, capaz de sacudirse los grilletes de la naturaleza, el animal que se rebela contra si mismo en busca de la unidad perfecta, invulnerable, pues sus voluntades más inconfesables hoy le serán de orgullo en su mañana. El animal que no se detiene ante algo, pues cree profundamente en el poder de sus deseos hechos realidades. ¡La bestia despierta y... huye, corre, esconde tus temores, pues ella los hará desparecer por la mayor gloria del animal, ella te hará desaparecer!. Ella no temerá. No habrá miedo al castigo ya que, ¿qué será digno de castigo si se aniquilan las libertades?. ¡La bestia quiere, la bestia desea, y sus deseos no encontraran rival!. Dueña será de todo lo conocido y por conocer, ¿quién detendrá la fuerza de una voluntad?, ¿tu libertad, la suya?. ¿Y el tiempo, ese Dios que todo lo inmenso domina, será vencido por la más de las voluntades?, ¿verán los ojos de una fuerte bestia un tiempo a ella sometido?. No hay limites para mis deseos, ni quiero ponerselos, ni quiero que se los pongas, de lo contrario te pisaré; no me importará quien seas, serás un escalon mas, alguien que ayudó a mi voluntad a mejorar. Por ello te amaré y gratificaré. ¿Por qué creer en voluntades externas a nos?, no somos dignos de ser sus fieles. Pero, si nuestra fe descansa en nosotros mismos, ¿a quien debemos temer más que a nosotros mismos?. 
Sea la libertad el alimento de lo que no existe, y sean las voluntades las únicas capaces de milagros, las únicas capaces de subordinar las libertades. “Yo quiero”, este será mi Dios. Sí, yo llevaré a la practica lo que en su día dijo un inconforme hombre de mente retorcida. Una mente no comun hará de mi algo no igual entre iguales. Mis ordenes vendrán de mi, yo seré mi maestro, yo aprenderé a morir a mi modo; e iré después donde me plazca. “Yo. Yo lo haré”, digo. Impidemelo tú. Yo procuraré de ti deshacerme pues, ¿quién eres tú para impedirme las ilusiones?. Diras: “Ante mi se pondran mis derechos, mis deseos, mi libertad”. ¡Que rayos!, eso no te será suficiente motivo para detenerme. Dí: “ Ante tus ambiciones pondre yo las mias”. Eso, eso quiero, un rival digno, un escalon para ascender, un aliento para mi estima. Al estercolero los convencionalismos, las normas, leyes y demas parafernalias; entre estas la libertad. El que se halle reo de la libertad de otro no exija su liberación, exija morir. El que demanda libertad es cobardia lo que gana. Mutilame un brazo, puede que pierda algo de mi “libertad”: no podré escribir, no podré comer, no podré tocar, ni siquiera podre elevar mis maldiciones al cielo divino. Pero sí en cambio conservaré intactas mis voluntades, e incluso se agrandaran y ellas seran de más fuerza y me empujaran hacia tu muerte. Que no sean palabrerias las que me veten, sean la magnitud de mis deseos los que lo hagan.