Sabean todos quantos esta carta vyren et conosçuda cousa sega como nos, Ge de Gol, fillio de terras entre Souto co Ceo et o lugar de Valdodemo a esto que dito he presente foy et esta carta escribeu et aquy meu nome et meu sinal fiz et miña razon din
domingo, 19 de septiembre de 2010
qe sientes?
Macondo dice:
es onirica
tne voz angelical
ademas
mira la version acustica
4 acordes en kintas + una linda voz y composicion = tema zsencillo pero completo
y con la d "me pones",aun mas
y tocan Muse en santiago
hoy
es de tu agrado o no,la chikilla?
Utopia dice:
voy a por una tila, vengo ahora ..
MACONDO dice:
A mi, preciosamente, no me pone
jajajajajajajajaja
volvamos con BenHur
Utopía dice:
no me referia a ella si no a ti!!!!
ya sabemos lo poco qe hace falta para ponerte!!!!
MACONDO dice:
debajo? ponerme debajo?
Utopía dice:
tengo jaqeca
MACONDO dice:
se llama "dolor de cabeza"
la jaqueca es dolor fisico
el "dolor de cabeza" es dolor de la psquis
Utopía dice:
vale, pues ni encima ni debajo, tengo dolor de psquis
Dentro de una caja había dos de ellos, apenas sin espacio. Uno le dijo al otro: “Ayúdame”, el otro le respondió “Sal de aquí. Solo entonces te ayudaré”. Otro grupo de iguales permanecía de pie, mirando hacia el cielo, impasibles, hieráticos. Uno de ellos dijo: “No hay nada”; otro contestó “Está ahí”; aquel habló “Negadlo”, un cuarto exclamó desesperado “No puedo dejar de mirar hacia arriba”. Otro, alejado del resto, sentábase sobre una roca, y se levantaba de ella, volvía a sentarse, y de nuevo a levantarse, y otra vez a sentarse, y a erguirse. Me fijé en su rostro: no tenía ojos, ni boca, ni nariz; únicamente oídos. Dos más, a mi izquierda, arrastraban el cuerpo inerte de otro en círculo, sin detenerse. En lo alto de un acantilado permanecía uno en constante y delirante danzar demoníaco. Profería gritos como una bestia encolerizada, aullaba. Se detuvo en su frenético baile, y se lanzó al vacío. El sonido de sus huesos y su carne al entrar en contacto con las rocas del desfiladero ensordeció los tímpanos de sus iguales. Muchos no pudieron soportar el horrible y estridente eco, y murieron. Otros clamaron “Justicia”.
sábado, 18 de septiembre de 2010
E o paleto que te sintes cando dás un paseo polo teu barrio?
Despois de anos vivindo en grandes cidades (a lo menos núcleos de poboazión máis grandes que o meu lugar) un volta a casa, decide dar un paseiño pra aproveitar os derradeiros abrazos do veraniño de San Miguel polas rúas que antonte erán eidos e monte, e hoxe son boulevares –bulevar nin oxtias… ruas onde caben catro coches un ó lado doutro, que carallo-, e queda abraiado, flipando, miudo, estraño e gilipollas. É que tampouco fai falta procurar comparacións en terras alleas, só compre curiosear por onde nunca ousaches curiosear (máis ca nada porque eran territorios que ti crías dominados dende anos) e quédaseche unha cara de parvo…
Ó que de nenos lle chamabamos A Pita Gorda, un descampado ceibe da expansión inmobiliaria alá polos ochenta, onde medraban daquelas castiñeiros, toxos, mourogos, cheo de rás, vacalouras, abispas i-a cona cas pariu, charcos que cando xiaba eras quen de camiñar por riba deles (aquelo si que eran invernos), hoxe chamase Paseo Andres “O Tolo da Batería”, e os edificios non levan números, como os de sempre –algunhos pintados a mau na mesma fachada en cirilico… (xa m´entendes)-, se non que lle poñen nomes: “Ed. Fuentefría”, “Ed. Hnos Lopez-Azcarraga de Valdes”, “Bloque C”… Eso só o vías ti nas grandes urbes, pero non aquí joder… anda que non plantei eu pinos onde hoxe ten a Fenosa un Centro de Transformación… E onde fumaba os meus primeiros pitillos as agachadas hoxe puxeron un cagadeiro pros cans, con ducha (de auga quente traída ex profeso dende os afloramentos do Casco Histórico…), dispensatorio de bolsiñas para recoller as deposicións dos cadelos, e ata lle teñen wifi.
Agora hai parques pros rapaces por todolos lados, xusto cando a tasa de natalidade galega é a máis baixa de toda Europa Occidental, e con esto da crise os edificios parecen máis novos, inda que leven 5 anos feitos, pero valeiros, cas cristaleiras retando ó sol en reflexións, tan uniformados, sen roupa tendida, nen maceteiros, nen bandeiras de España… Éstas néofitas construccións conforman un labirinto de novas rúas e viais polos caís un fica tonto na maís decátarse como unha ou outra promotora ou sociedades “doutro tipo e interes” teñen maíor ou menos acerto canto ó aproveitamento do espazo edificable (habelas hailas, como meigas, que predispoñen antes os meirandes rendementos do invertido que a mera funcionalidade ou formalidade; outras pecan en exceso de formalidade –un lado da sua fachada é arredondo… como oxtias cuadras unha cama aí?…-, ou de funcionalidade –o outro día escoitei a un arquitecto dicir que reducir a luz nas fiestras dos novos edificios (o tamaño das mesmas, vamos) axuda a reducir os costes na construcción e nos niveis de suicidio…. Eu flipo.
Eso sí: por esas rúas non che hai vidiña ningunha. Moito parque, moito banquiño… pero nin dios; como moito o funcionario ocioso de domingo pola mañán que anda paseando o can na empresa complicada de procurar que éste non defeque no cespede sen que se lle caigan de debaixo do brazo os dous kilos e medio de suplementos semanais que lle trae El País. Ata os barrendeiros se aburren por esos lugares, e o sol parece pegar máis forte que en tres rúas máis alá.
Fai duas noites ía por alí paseando á cadela e ás miñas cavilacións; a tal nivel de introspección cheguei que abstrainme. Desas conversas que tentas a veces ter en serio contigo mesmo, sabes? Nunha destas crín escoitar ó fondo que alguén me mandaba calar... shhhhhhh... como si soubese que estaba tentando ter unha seria conversa conmigo mesmo e o estivera facendo a gritos, incluso sospeitei do meu propio subconsciente que estaba farto de rifar. OS PUTOS ASPERSORES, que os cabróns arrancaron xusto cando pasaba eu por alí. Mi má como me rallei...
Fai duas noites ía por alí paseando á cadela e ás miñas cavilacións; a tal nivel de introspección cheguei que abstrainme. Desas conversas que tentas a veces ter en serio contigo mesmo, sabes? Nunha destas crín escoitar ó fondo que alguén me mandaba calar... shhhhhhh... como si soubese que estaba tentando ter unha seria conversa conmigo mesmo e o estivera facendo a gritos, incluso sospeitei do meu propio subconsciente que estaba farto de rifar. OS PUTOS ASPERSORES, que os cabróns arrancaron xusto cando pasaba eu por alí. Mi má como me rallei...
Á mañá seguinte pasei por baixo dun letreiro… “Rua Santiago Carillo”, e baixo deste outro de “Prohibido Fumar”. "Tanto como loitamos contra Franco porque todo o censuraba e mira pra estes...", contoume un vello que viña da misa.
Todo esto ten a sua cara e cruz. A cruz é a morriña, que se ten por violada, pois un sempre conta con sentirse agusto cada vez que volta a casiña e, pola contra, semella máis sentirse un estraño na sua terra que un fillo pródigo. Pola parte boa, considerar que os cambios, inda que sexan pouco atinados, sempre son necesarios…. Ah, e que nun bar que atopei nunha dexas rúas feitas ex novo, illado do mundo, pero ben feitiño, con un toque chic e unha television de plasma grande coma un Gernika que ata facía tortillas por usb ("si a sabes configurar, claro...", dixome o dono) descubrin un dos millores licorcafés de toda a miña cidade.
Sabes cuantas veces intente contar las estrellas? Tantas como millones hay. Es cuestion de empezar cada noche por un lado diferente al del dia anterior en el paño celestial y… zas!... no es facil repetir entre los cientos de miles de trillones de mogollones de galaxias. Y aunque te canses de contar antes de llegar a la cincuentena, hoy ya han sido treinta y cinco mas, que sumadas a las cuarenta y nueve de anoche y las trescientas de la semana pasada van camino de las tres cientos mil ciento cuarenta y cinco en lo que llevo de año. Espero terminar mis dias conociendo al menos, y echando calculos, cuantas vidas precisaria para completar el Universo.
Y ayer, como hoy, como anteayer, y como hare mañana, me he vuelto a acordar de ti.
http://www.youtube.com/watch?v=xwAJ9Trj0SE
sábado, 11 de septiembre de 2010
A la luz de los acontecimientos venideros, y en nombre propio:
Sepan todos cuantos este texto lean que los actos que para el proximo 29 de Septiembre se preveen son de absoluta inutilidad. Al albor de la situación económica global y estatal, la huelga es la solución menos coactiva de las que se disponen, siendo una medida estéril e, incluso, un agravante en lugar de una salida eficaz. Si a ello le añadimos que el movimiento obrero actual no es causa del, asi mismo, nuevo modelo de producción, sino más bien consecuencia de él, toda iniciativa que parta de la acción sindical está condenada al fracaso y hasta puede, como adelanté, resultar un obstáculo para los fines que se persiguen.
La pancarta, el megáfono, el socialismo de postal, la idea global, el perro-flauta que se apunta siempre a un bombardeo sonoro de timbales, el paseo de los estomagos agradecidos, y el circo de mutantes, son instrumentos vanos y mancos de resultados que, a poco que reflexionemos, solo llevan al logro de hacer de sus fracasos idearios una fiesta verbenera de globos de helio, gigantes y cabezudos, comparsas titiriteras y fotos de portada en rotativos varios con el único objeto de justificar subvenciones y para la defensa de premisas trasnochadas, decimonónicas y absolutamente ingenuas.
El paro general es el consuelo de los que a priori ya han claudicado, el maquillaje de la puta sesentona que sale a la esquina convencida de que aún puede tentar. La huelga no es acción sino inacción, es asumir de antemano lo que se denuncia en ella, es el gesto del niño caprichoso, el final del camino, nunca su arranque. El sindicalista levanta el dedo pedigüeño, cuando urge levantarlo como acusador, es el que se permite denunciar al sistema cuando es el propio sistema el que le permitió criticarlo, el que en su día luchaba contra el patrón y hoy lucha por ser como él, y el que solo entiende de su propia emancipación. El sindicalismo debe de dejar de ser la única forma de asociación proletaria (aunque el término “proletario” tiempo hace que perdió su sentido original). Lejos quedan los tiempos de su honrosa postura de identidad. Hoy son más un vagón de cola que la maquina tractora que arrastre a la clase trabajadora al combate hacia la definitiva emancipación. Asumamos las reglas del juego capitalista cuando éste nos encumbre, pero también cuando éste deje entrever sus defectos desastrosos y nos los haga padecer, o engendremos nuevos órdenes y relaciones para mudar radicalmente el sistema. Esto último solo se logra con una revolución social de proporciones.
La pancarta, el megáfono, el socialismo de postal, la idea global, el perro-flauta que se apunta siempre a un bombardeo sonoro de timbales, el paseo de los estomagos agradecidos, y el circo de mutantes, son instrumentos vanos y mancos de resultados que, a poco que reflexionemos, solo llevan al logro de hacer de sus fracasos idearios una fiesta verbenera de globos de helio, gigantes y cabezudos, comparsas titiriteras y fotos de portada en rotativos varios con el único objeto de justificar subvenciones y para la defensa de premisas trasnochadas, decimonónicas y absolutamente ingenuas.
El paro general es el consuelo de los que a priori ya han claudicado, el maquillaje de la puta sesentona que sale a la esquina convencida de que aún puede tentar. La huelga no es acción sino inacción, es asumir de antemano lo que se denuncia en ella, es el gesto del niño caprichoso, el final del camino, nunca su arranque. El sindicalista levanta el dedo pedigüeño, cuando urge levantarlo como acusador, es el que se permite denunciar al sistema cuando es el propio sistema el que le permitió criticarlo, el que en su día luchaba contra el patrón y hoy lucha por ser como él, y el que solo entiende de su propia emancipación. El sindicalismo debe de dejar de ser la única forma de asociación proletaria (aunque el término “proletario” tiempo hace que perdió su sentido original). Lejos quedan los tiempos de su honrosa postura de identidad. Hoy son más un vagón de cola que la maquina tractora que arrastre a la clase trabajadora al combate hacia la definitiva emancipación. Asumamos las reglas del juego capitalista cuando éste nos encumbre, pero también cuando éste deje entrever sus defectos desastrosos y nos los haga padecer, o engendremos nuevos órdenes y relaciones para mudar radicalmente el sistema. Esto último solo se logra con una revolución social de proporciones.
Suscribirse a:
Comentarios (Atom)