PROPOSITO APUESTO Nº  -91

SÍRVASE DE LA POESIA PARA HABLAR DE LA GUERRA Y DÉJENSE LAS PROSAS PARA NARRAR LA PAZ

INCUMPLIMIENTO Nº  97

NADA HAY PEOR QUE EREGIR TEMPLOS A LOS EJEMPLOS

PROPOSITO APUESTO Nº  -92

APRENDIENDO DEL CON Y DEL SIN

Renuncio al Nuncio, repelo al cabello, lamento el tormento de tu momento, maldigo a Diego, castigo al castillo y perfidia para dos. Profesar es verbo de la primera, de la conjugación, de la primera primavera, de la tercera maleducación, la que decía tu padre y tu madre callaba, la misma. Te parezco de Segunda B pero en verdad soy vasallo en busca de REINA. Enrocate conmigo. Pero despacio. Apertura griega, Santiago y cierra España. Casi que no. Prometer, decir, escuchar… Cuantos dedos hay? Los notas? Dime. O susurralo.

Perfecto es el angulo recto, recto es el angulo de tu condicion, por incondición, por redención, por decisión. Por tanto. Por tan poco. Por nadie, pero por todos. Porque todos nos merecen.

Mandamiento es todo lo que manda cuando miento, pues cuando manda el miedo quien comanda es el viento del sentimiento, el que simienta sin uno dar su consentimiento, el que de nascimiento monda tu pensamiento hasta desnudarlo en desaliento

y lo vierte en tu tercio de yo para destilarlo en augardiento sobre la quinta de mi.

Llamame. Pero llamame en llana, pues en esdrújula se me ha fatigado y tornado en vocablo de muy extraño diccionario. Que duda cabe.

Que nos hallen los destinos. Mientras, te saludo.

Nación e Estado

Que sen Estado haxa Nación é ben doado, que sen Nación ai Estado é case que incerto; inda que ás veces batamos na costume de fraternizar ambos termos como sinónimos, cando non o deberían ser.

Por Nación, miudiñamente falando, entendese a un colectivo humán dotado dunha ben recollida herdanza secular que abranxe dende o espacio xeográfico no que sempiternamente mora ou morou, ata os seus depósitos culturais, pasando pola sua idiosincrasia moral, social e mesmo teocrática .. A Nación midese en tempos, séculos, milenios; a Nación defínese en parámetros antropológicos e antropofisicos, destacando así como pobo nacional a todo o que conquire maiores autonomías tanto nos eidos do poder político ou lingüistico como nos simplemente craneais. Hoxe chamaríamos Nación a todo pobo existente e resistente. Resistente ante a guerra á que someteu dende o seu nacemento como pobo a Historia, resistente ás invasións de elementos e idearios alleos. Actualmente, no mundo hai case douscentas nacións recoñecidas como tais pola comunidade internacional. Son máis de mil os pobos que, inda sendo nación e tendo todas as papeletas pra se-lo, non están recoñecidas. Non son Estado.

España conformase como un Estado que se espalla en “pluridiversidade”, pero é un Estado. E un Estado non se debe confundir cunha Nación. O primeiro é o xeito que un ou varios colectivos sociais (Nacións) deciden pra se ordenar política e económicamente; o Estado é eso, un estado transitorio, unha ordenanza; o Estado podese líquido, sólido ou gaseoso; o Estado pode ser unha soa persoa ou centos de millóns. A Nación, pola contra, sobrevive como a pedra, a Nación non son as leis, os modelos económicos, nin as Autonomías Históricas, nin as linguas cooficiais. A Nación construése perante varias xeracións, mazase nas bocas…A Nación pode vivir sen ser Estado. O Estado non pode sen Nación.

España é un Estado. O Reino Unido é un Estado, toda Xermania é un Estado, China é un Estado. Francia é unha Nación, Portugal é unha nación, Luxemburgo é unha Nación, Baviera tamén o é. Podería seguir, pero pra qué.