domingo, 25 de diciembre de 2011

LA JUSTICIA

La Justicia, ley portante, es un claro ejemplo de cómo la separación de poderes es un sistema de gobierno establecido fracasado. Una vez descubierta la connivencia con la que a veces el legislativo entra con lo ejecutivo, la justicia se llego a tener como el unico cauce por el que la dignidad y el progreso humano podrían tomar para salvar su orgullo.
 Los ideales ilustrados, a partir de los cuales nacieron las tendencias ideológicas desde entonces hasta hoy en día, fracasaron estrepitosamente a lo largo de sus 3 siglos de imposición y demostraron como la sociedad que nace de las mentes supuestas de un grupo de pensadores está destinada de por vida a la contrariedad. No hay ser mas contradictorio consigo mismo que el hombre, y no hay nada más antinatura para el hombre que la teoría de él y desde él. La teoría solo vive en estado puro en la Lógica, el resto de las vertientes de la existencia son mares de la subjeción. 

viernes, 23 de diciembre de 2011

miércoles, 21 de diciembre de 2011

Lois VIII

De camiño a praza maior viñen escoitando os contos que sobre un anecdotario da sua vida relataba o home. Narraba coma o que coñece unha historia en detalle o que me fixo supor que nunca esqueceu cada minuto dos seus días, e que gardaba a sua memoria coma o último que desexaba perder polo camiño da peregrinase que todos facemos deica a morte e a inexistencia. Malia a situación na que vivía, o seu sorriso cando rememoraba feitos e fazañas pasados denotaba nel un tremendo orgullo contenido por terse aventurado en menesteres dun xeito persoal, feitos que atesouraba coma lingotes de ouro na mente.
Eu sentíame ledo de ser dono, coma el dixo, dos poucos oidos que mereceron a sua confianza e recibiron as suas historias de tempos pretéritos, polo cal exixiume ter conta delas coma o maís preciado que eu tivera en consideración.
- Esta é a historia dun vello protagonista de inquedantes episodios. Non as esquezas polo simple feito de seren vividas por unha irrisoria personalidade. –dicía.
Ó tempo que percorriamos as ruas atinaba cos ollos calquer feixe de lixo que pudiese conter algo inxerible. Cando as suas sospeitas facianse grandes apuraba o paso pra achegarse ata o divisado. Unha vez tiña aberta a bolsa buscaba onde sentar e examinaba coidadosamente cada desperdicio, ollandoo ben, cheirando co nariz –dicía que era quen de, con so ulilo, recoñece-la salubridade dun anaco de carne ou doces- e votandolle o dente a calqueira trozo de empanada, chiscos de marisco ou pan.
Aquelas esceas lembrabanme a alguen.
- Teño a mente esmorecida, amolada, pero podoche asegurar que os meus sentidos estan tan desenrolados coma os teus –farfullaba mentras mascaba o que era diño de crédito.- De seguro que has pensar na magoa que dou. Non me teñas por un infeliz ó facer esto. Ollao pola boa parte que ten: aforro os cartos que a xente normal tanta suor lles costa conseguir. ¡Mmm, esto esta bo!.
- Se cadra non das magoa. O que cheiras é a parasito –dixenlle eu. Pero de novo saiu pola tanxente.
- As miñas carnes so coñecen un traballo: o de tentar estar alerta perante cada noite e terme asegurado un amencer con pulso cardíaco e actividade pulmonar. –dixo, sempre cun anaco de “merda” na boca.
Mentras comía eu seguía ó seu carón. Ese era o papel que naquel día o destiño me dera. Mais conforme medraba a noitiña, as miñas esperanzas de achar aventura con aquel home esvaraban polo tempo e convenciame a min mesmo da necesidade de deixar de facer de can de palleiro e marchar pro meu lar no que, de seguro, me estarían a votar de menos.
- ¿Qué che pasa? ¿Non comes? –interrogou cando se dispuña a desfacer un paquete de plástico en busca de máis vitaminas. “Ainda non está cheo”, dixen pra min. Fixen un xesto de recuar para darlle a entender que non, que a situación estabame a facer xira-los intestinos ameazando bascas e non voltou a insistir.
    Pensei na fame. Eu coñecíaa coma ese molesto ar no ventre que amolache o sentido cando o corpo require alimento e que instintivamente ordea directamente ás tuas extremidades inferiores a toma-la dirección cara onde se atopa o antídoto contra tal veneno mortal. Pero sei que a fame é mais ca iso. A fame é dor, a fame é padecemento, enfermidade e pesadelo. A fame vive co mais merdento de ti, e del aproveita a capacidade para levarte ata o impensable e irracional. A fame busca no teu interior a maldade, a insolencia, as paixóns e bestialidade pra so conseguir o que a ela lle complace. É-lo seu escravo cando ela rixe a tua vida, non tes outra sorte que, cando ela exise protagonismo, lanza-lo teu cu na procura dos seus caprichos; a costa do que sexa tes que acata-los seus mandamentos.

miércoles, 14 de diciembre de 2011

Lois VII

     A imantada personalidade daquel extraño individuo levoume con él onde so os seus pes sabían, pois namentras caminaba ía falando pra si mesmo non prestando atención ó seu sentido orientativo que, se cadra, facía tempo que non habitaba nos seus sentidos.
      Deixaba sair da sua boca palabras mal articuladas que ían acompañadas de xesticulacións e aspaventos das mans. De cando en vez detiase a olla-lo ceo e saetaba con plegarias e condenas o máis alto.
     - Fuches quen de abandoa-lo teu propio fillo cando tanto requería de ti. Fai tempo que esqueciches a miña alma e agora vago na lagoa da eterna memoria –dicía- Agora cavilo en constante martirio sobre o porqué elixiches tal destiño pra min e por que arroxaches ós cascallos e ó lixo a miña ruinosa existencia. ¿Que mal cometin para que me teñas entre os desheredeiros da tua morada?.
      Eu escoitaba as suas verbas con atenta memoria, pois as tolas reflexións do home petaban de seguido na porta da miña conciencia coma se quixesen entrar a formar parte da polémica plática que na miña mente facía tempo viñan practicando os principios meus. Ata min chegaban aquelas frases de versículo en forma de quexidos dun home a quen inxustamente a realidade lle virou as costas. Dixería eu pra min as lamentacións, reproches e solicitudes de recompensas que aquel home ía farfullando entre dentes unhas veces e a berros as meirandes delas, e creaba no meu interior unha miuda e persoal reconstrucción do que podería ter sido a cuantía do sufrimento daquel humán; dura, crónica, padecemento, bagoas, fame, alineación, enfermidade, desequilibrio, calvario, estas eran as palabras que maís fixaban a miña atención cando sonaban na miña mente tra-la reconstrucción virtual da vida daquel home.
      Non contaba a miña persoa ca falla de tempo naquel día. Por iso decidin acompañalo na sua desgracia polas ruas da cidade fervente. O sol xa escomenzaba a agocharse polo poente o que favorecía a aparición dun ar lixeiro que iniciaba o percorrido polo rueiro, enchendo de alivio as peles de moitos mortais. Mais era agora o chapapote o que emitía a sua febre amontoada perante o día, e coma un alento do demo erguiase cara arriba contrarestando o feble ar da tardiña.
     Preto do lugar do Regueiro, nun recuncho dunha rua, o home que sabía da miña compaña pero non a valoraba coma tal detivose un intre e pousou o seu cu na marmore porcalleira da entrada a unha vivenda.
      - Estou un pouco canso –dixo ollando pra min coma bastante tempo facía que non o fixera- Marcha pra tua casa meu, aquí xa non hai que facer.
      Respiraba con dificultades. “Semella enfermo”, dixen pra min.
     - Non. A modo, a verdade e que non teño apuro en marchar. Non teño moitos deberes que cumprir e ainda e cedo pra cear e deitarse.
     Non contaba eu a verdade pois o meu bandullo xa viña dende fai tempo exixindo atención e a calor maiabame os osos de tal xeito que doíanme coma se me tivese mancado. Ainda así, a novidade que rachaba os meus monótonos días de vrao encarnada naquel suxeito absorbía toda-las miñas vontades somentendoas á idea de aventura que en potencia contiña o farraposo home. Deixeime entón levar polos feitos e permañecin ó carón del pra ser parte e testemuña das seguintes horas na vida do individuo.
     Amarrou o último dos cartóns de viño que lle restaban e votou un grande grolo. O feito anunciaba un inminente cambio de tercio.
     - Xa é hora de cear. Habera que chamar polo alimento a berros. Veña, imos aló. –dixo erguendose de súpeto.


CREEME, AHORA EL QUE TIENE PESADILLAS SOY YO


sábado, 3 de diciembre de 2011

Lois VI


     De supeto, e sen facermo saber, ergueuse do seu asento e votou a recoller todo o que eu supusen era o que tiña: unhas bolsas de plástico que gardaban o inimaxinable, rarezas ou obxetos dun valor extremo pra él pero de nulo interese pro resto dos mortais; un caxato que lle ofrecía apoio, porco dende a punta que pega ó chan ata o mango por onde amarra a man; un sombreiro que máis que protección pra testa o que daba era traballo lembrarse del cando un quere facer inventario de pertenzas cando ten partir cara outro destiño; un par de xornáis de diferente tendencia ideolóxica, non pra estar o tanto da actualidade, senon para face-lo leito cando os ollos dun e a luz diurna evidencian descanso, onde cadre; e dous cartóns de viño, un deles xa mediado, o outro arrincouno do interior dunha das bolsas de plástico case que pra votarlle a man non despois de moito tempo.
     Unha vez tivo feito reconto de todo o que precisaba, foi cando a min se dirixiu.
     - ¿Ves ou quedas, pequerrecho? –preguntoume mirando cos seus azuis e vermellos ollos. Era das poucas veces que fixaba as suas pupilas nas miñas.
     Non podía haber nada no mundo que non aturase tanto eu que  sempre se estiveran a referir a min votando man da miña estatura e definindome con ela. Xa sei que non era coma outros, alto, forte e bonito, pero arrepiabame o oir sempre expresións que cheiraban a mofa piadosa, e maís cando viñan de xenté que precisamente non podían presumir de perfección en estado puro. Ademaís, non foi pouca as persoas que dicían que, ainda que anano, tiña eu unha bonita pelaxe: loira, de tirabuzos dourados e de bo tacto, xa que son moitos os que nunca quedan cansos ó tocarme na testa e senti-lo sedoso cabelo do que era eu posuidor. Eu sempre anadaba a procura de traelo limpo e ben coidado. Gostome de escoitar verdades, sobre todo se veñen proxectadas dende o sexo contrario.
     - ¿Non queres facerme hoxe compaña?. Ala ti, eu vou ver si atopo que levar a boca por ahí. –dito esto puxose a caminar.
     Ainda que padecía a magoa de ser inquilino nas ruas, de non ter teito que lle detivese as bagoas que en grande cantidade caen nesta cidade en outono dende o ceo, e ainda que o seu corpo parecía inmune a calor dos vraos e curtido en duras batallas contra a fame, os seus andares eran seguros e firmes coma os dun ministro. Nin se balanceaba, nin votaba o cu pra atrás, nin o bandullo pra diante e, agás o caxato que requerían as suas forzas pra caminar, non se lle ollaban cansas as pernas, dereitas e semellantes as polas dun forte carballo vello que atura o paso do tempo so ca axuda do orgullo de pertencer o maís vello do planeta.
     Fixo uns cantos pasos ó frente antes de voltar sobre si mesmo e preguntarme ca sua soa mirada que demos ía eu facer. Non souben que facer. O certo é que xa estaba presto o meu estómago pra cea moi cedo antes do que soía estar, e a calor do día fixo meia en min e contaba xa ca horizontalidade das miñas carnes nun leito entre os dexesos maís inmediatos. Nembargantes, torcinlle a mirada: viume á mente a grande oportunidade de refresca-lo corpo que perdera por mor de facerlle caso ós imperativos daquel home, e de supeto non cheguei a ser quen de entender por que raios tiña falado todo ese tempo con él. “Sería o colmo que pra remata-la faena marchara sabe dios onde con este individuo”.


sábado, 26 de noviembre de 2011

Arrepentíos

        La actual crisis económica no es más que una derivación natural de una anterior degradación de las morales y valores que ha nutrido los actos de las civilizaciones occidentales durante casi los últimos siglos; no es más que una consecuencia predecible de la inanición de los espíritus en post de la obesidad mundana devenida de la falsa idea, de herencia semítica, de que el verdadero éxito es la consecución de la abundancia, de que el verdadero hombre de triunfo es el que destaca de entre los suyos sin reparar en los medios que emplea –y mucho menos en las consecuencias-, abundancia plétora en la materia, en lo sensorial, menospreciando lo supuestamente rancio del equilibrio que se halla en la sanación de los principios justos de humanidad y valía.
        El sistema no es ni mucho menos reciente. En cierto modo cuenta hasta con tradición secular. El camino hacia la creencia de que el mejor hombre es el triunfador y no el justo (y mucho menos el bueno) nace con la eclosión de la burguesía en Europa Occidental durante la Baja Edad Media y/o Renacimiento, cuando los medianos artesanos se convierten en los precedentes de los siguientes empresarios o banqueros, y empiezan a difundir sus éxitos como las auténticas recetas para la consecución del progreso y la definitiva salida de esa etapa oscura tras el Imperio que fue el Medievo. Amparados en los rendimientos de sus negocios comenzaron a esparcir sus principios, los plasmaron en catalogos de ideales de conducta (Maquiavelo y su “Príncipe”, Hobbes y “Leviatan”…), solicitaron prebendas en las Cortes europeas, y extendieron sus ideales de éxito tanto geográfica como temporalmente. El emprendedor, tal y como hoy lo conocemos en la sociedad capitalista global, tuvo sus orígenes entonces, y tanto el bróker de la City, como el empresario inmobiliario de las Españas de los últimos cuarenta años, como el que adquiría un Audi a crédito, o una segunda vivienda (¿Para qué una segunda vivienda?) o incluso el/la joven que confunde al príncipe con el villano son los hijos de los hijos de los hijos de la idolatría burguesa. Conviene reconvertir al pagano, es preciso exorcizar el sistema, y necesario se presenta el combate al error y corregir conductas.
         No culpemos al sistema, pues el sistema somos nosotros, o al menos a él pertenecemos. Así lo hemos engendrado, y nuestra permisividad ante su depredación se sostiene por que también nós hemos sacado rédito como carroñeros de sus cacerías sangrientas. Aunque con un ímpetu laxo, desde los primeros mundos nos hemos ocupado de la denuncia del avasallamiento que la civilización occidental acometió sobre el Tercer Mundo sin caer en la ceguera de la viga en el óculo propio: a veces sospecho que los propios auspices del saqueo a los pobres son los que se ocuparon de hacernos ver la denigrante situación de los mismos para desviar así nuestra preocupación hacia ellos y así no reparásemos en que también sobre nós mismos batían las miserías del sistema. Hoy parece que nos hemos desprendido de los caros abrigos de pieles que el mismo sistema nos había regalado o, peor aún, la propia bestia capitalista nos ha dejado desnudos embargándonos los ropajes “Os equivocais, miserables. –nos anuncia ahora- No eran vuestros, sino míos. Tanto el abrigo como el frío ahora son míos”. Ahora lloramos.
        Si tenemos que depurar responsabilidades tenemos que echar la vista atrás, o a un lado, o hacia uno mismo. La catarsis capitalista no es la actual, sino la pasada. La auténtica crisis ya fue; ahora son tiempos de calma chicha. Muchos eran los que se dedicaban a criticar el sistema tomándose una cerveza en la terraza de algún bar alguna plácida mañana de agosto cuando omitía (aunque hubiera preferido emplear “ignoraba”) que era el propio sistema el que le permitía hacerlo; fuimos muchos los que nos dejamos convencer bajo la égida del consumo desbordante y oramos el credo del que el Tener te ayudaba al Ser, y que el Ser era más preciado que el Poder. Fuimos ricos sin poderlo, puesto que se nos lobotomizó la idea de que el que no puede no tiene porque no ser, y se nos vendió la materia como lugar de ganadores. Se nos privó de la Fé (No lo neguemos, el humano es un ser de Fé!) y se nos inoculó el opio alterado con altas dosis de soberbia, vanidad y egoísmo recalcitrante y obsceno. Después de la embriaguez llega la resaca. Seamos honestos, y la primera medida es pagar por lo que hemos roto. Tras esto acordemos un nuevo porvenir más fiel a lo justo con los justos.
         Además de un reacomodo de las morales, yo ya aposté en párrafos pasados por una revisión estructural del sistema de producción actual que debería arrancar por una depreciación de la Economía como ciencia (el economista es un chatarrarero, y punto), una revisión de las relaciones de los agentes sociales, la exclusión de los bienes de consumo de cualquier mercado especulador con medidas proteccionistas estrictas…
         Dada la actual situación de emergencia social es de obligación la ejecución sumaria de ciertas medidas. La previa es la declaración de quiebra de todos aquellos Estados con problemas de liquidez de toda la deuda acumulada. Pondremos el acento en España (nos ocupa y preocupa), pero tanto el problema como la solución misma puede extrapolarse al resto del Viejo Continente, aunque en la problemática española, no obstante, cabría contar con otros factures coyunturales que inciden de modo recalcitrante en lo crítico (desempleo, colapso inmobiliario y, como no, factores culturales –también objeto todos ellos de capítulos aparte-).
         Declararse en quiebra significa renunciar a cumplir con el acreedor, una quita total. Aunque las consecuencias son las más nefastas, al menos reconoceríamos un problema y lo atajaríamos de raíz en lugar de retroalimentarlo intentando sanar con medidas ineficientes e impopulares que no hacen otra cosa que acrecentar la supuración y nutrir el descontento general y, además, buscando satisfacer a los primeros responsables de la situación, los bancos, los demonios embaucadores. El magno error a día de hoy es creer que izando velas se conseguirá mantener a flote un navío que, en el caso ibérico, cuenta con muchas vías de agua. Hay que anclar el barco y ponerse a achicar antes de tomar rumbo a puerto definido. La quiebra limpia de infecciones los caudales económicos empodrecidos, declara el estado de excepción fiscal (“corralito”, si es menester) y reparte justamente responsabilidades, tanto en cuanto al delito como a la penitencia posterior. Al respecto de esto último huelga decir que en la resolución de la situación que padecemos todos tendremos que arrimar el hombro, aun no teniéndonos los muchos por los auténticos responsables de la hecatombe.
Un inconveniente de forzar la condonación es que el inversor se quedará sin lo comprometido, perderá la renta de sus activos -e incluso los propios activos- y acabará por declarar su propia ruina. El mayor de los inconvenientes es que muchos de esos inversores somos nosotros, los titulares de muchos depósitos de inversión en entidades infectadas que nos veríamos privados de nuestros ahorros, lo cual repercutiría de modo indirecto en el consumo, la recaudación fiscal (decae por tanto la inversión pública), y la recuperación de la economía (esto último convendría un análisis aparte, como ya vimos: recuperación de la economía o revisión del sistema económico?). La quiebra sería la medida destinada a la depuración de los mercados de las toxicidades que le otorgan los vértigos de los últimos años, pero no el remedio para la resolución eficiente de la problemática que, insisto, se apoya en principios errados que ni tan siquiera se antojan materiales, mucho menos económicos.
         Resolver unilateralmente empréstitos es una medida de ultimo recurso, pero conforme avanza la crisis sin atisbo de solución más próxima y realista se muestra, y en la acometida de la misma todos somos partícipes. La amortización, hoy por hoy, no parece el camino a seguir. Lo más urgente es liquidar lo de todos a costa de todos, y los que antes nos creíamos inversores asumir el rol de deudores ya que el juego del capital, del cual nos beneficiábamos cuando nos tocaba ganar, no es más que tal, un juego en el que la derrota no parece ahora tan remota como antaño. En mi humilde modo de ver deberíamos prescindir de la queja para reconocer una penitencia, agachar la cabeza, y mostrar arrepentimiento de quién sabe se ha excedido.
         En la bacanal especulativa se distinguían: los verdaderos inductores (los bancos, cajas, los grandes feriantes del dinero, los paraísos fiscales, los lobbies -las doce tribus-), los intermediarios (corredores de bolsa, pequeñas entidades, grandes y medianos empresarios –del suelo e inmobiliarios, en el caso español-, los embajadores de la codicia, los espurios avaros, alimañas varias…), y los ingenuos últimos, los falsos inversores –algunos hasta se creían inventores-, los engañados, los pagadores, y los que vengo en llamar “sueñosrotos” o autodenominados “indignados”. A nadie se le escapa la responsabilidad de los dos primeros, y todo el mundo exculpa a los terceros en liza, incluso son éstos los que exigen juicio a los que a sus ojos consideran los autores de la ruina, cuando a mi modo de ver también formaron parte de la fiesta del chivo, ora por acción, ora por omisión o completo pasotismo, ora porque en gran cantidad también recibieron bendiciones a tal respecto del propio sistema que ahora los devora. La gran mentira de este último cuarto de siglo fue la del “dinero fácil y para todos”, y tanto es culpable el que engaña como el que se ha dejado engañar e hipotecar.
         Con la cartera llena (siempre llena a costa del Cofidis, obviamente) se han cometido todo tipo de abusos. Y el primero de todos es el “Estado de bienestar”, al cual se le había envilecido tanto el sentido que se le confundió con Estado del Despiporre. Se malentendió el susodicho al considerar “bienestar” un estado, no ya de holgura, sino de excesos. Y ni que decir que ni uno solo se interesó por recordarnos cual era el sentido propio del Estado del Bienestar, que no es otro que el de lo moral






martes, 22 de noviembre de 2011

Lois V


Aquel home estabame a causar unha extraña expectación. Mentres falaba conmigo, botaba un grolo de viño de cando en vez e misturaba as palabras con expresións exaxeradas que non o eximían de ser o foco de alerta dos peons que polo parque camiñaban, pois ademáis de ter utilizado as mans para falar, o seu ton de voz era rasgado e forte coma un megáfono.
Perante preto de media hora estivemos a falar eu e aquel extraño ser. Contoume que levaba xa ben tempo vivindo tan “ceibe”, como dicía él, na nosa sociedade, pero que algún que noutro intre da sua leda vida sentía morriña de voltar a ser coma era antonte: un home casado cunha bela muller, cun traballo do que non estaba amargado, cun modesto lar no lugar de Carracedo, cun bo anaco de queixo cando quería facer do seu corpo un inagotable regueiro de sensacións placenteiras...
Seica un día se lle meteu o demo no pensamento.
- Mais a vida voltea sen que te decates. Un día de outono, a miña consciencia toleou e privoume do que maís agarimo extraía nas miñas horas. Hoxe conto ca soidade coma compaña. Ela non me rexeita cando lle pido consello, non me replica, non me amola cos seus problemas por que o único que pode ter é que eu non solicite os seus servicios...
Falaba sempre ollando cara ningures, cos seus iris azuis esblanquexados polas longas noites sen descanso pleno e avermellados polo mal caldo que sempre depositaba no seu bandullo minguado de seguro pola ausencia de anacos de pan diario cos que vitamina-la sua vida. A suor penduraba da sua fronte coma as bagoas que xa non podían verte-los seus ollos mancados.
Aquel home deixaba cae-lo seu ánimo nos meus tímpanos como se houbese de ser eu o cronista da sua vida. Pero semellaba ledo e conforme co que a realidade lle regalaba. Contaba con preto de sesenta anos, pero dos últimos dicía que lle serviron para goza-la vida con maís xeito, gardando coma un valioso botín cada segundo vivido e nunca xamaís volto a esquecer, e conservando en alcohol unhas carnes que só lle valían para sufri-los castigos e labazadas da climatoloxía desta cidade. Coñecía cada burato e esquina das ruas como o que coñece as suas virtudes persoais á perfección, pois eran estas, as hoxe candentes ruas, as soas posesións cas que contaba o home.
Cando tivo rematado a sua autobiografía, ficou calado durante bastantes minutos. Eu limiteime a concentra-los meus esforzos en mante-la miña temperatura corporal estable. Tentei controla-lo respiro a base de miudas aspiracións para que o meu organismo mantivese en humidade constante a pituitaria e así distribuir-la suoración da dermis. Erguin a cabeza e alí seguía: tan fresquiña e dexesable nun tempo tan dictador, cas suas gotiñas mollando o chan; tan coqueta e ben feita.
Pensei pra min se o individuo co que estaba a compartir o mesmo banco e as mesmas labazadas do vrao dexesaba de igual maneira enche-lo seu corpo de frescura e alivio naquela fonte. Mireino de reollo e a imaxe ca que me topei seguía a se-la mesa ca que facía ben pouco: un novo grolo de viño viña aplaca-la calor que padecía o merdento home.

domingo, 20 de noviembre de 2011

¿Pudo haber sido la revuelta social comunera de 1520 iniciada en principio por la casta social nobiliaria y no por el sector social medio como siempre se ha venido creyendo?. Puede ser. Para ello deberíamos indagar en primer lugar en el  modo en que salía perjudicada la nobleza tras la Cortes de Santiago-Coruña de 1520. De ser altamente dañados sus intereses, la idea de que hubiesen sido ellos los que crearon el complot comunero sería factible. Hay otro factor más que influye a la hora de defender esa idea: en los últimos meses de la revuelta empezaron a circular entre los nobles documentos que afirman la existencia de un rumor que culpaba de los hechos a ciertos conversos. Más que un rumor, lo que en verdad sería es una forma de escurrir el bulto de la culpa. La maniobra por parte de los Grandes se enmarca justo en momento en el que el movimiento agoniza y justo después de su muerte. Por tanto, concluimos que fueron los nobles – no la “comunidad”, es decir, las ciudades- los que se opusieron al nuevo orden traído por Carlos V e instigaron a la rebeldía de la que tiempo después quisieron desembarazarse y autoexculparse. Al señalar a los conversos como causa primera de la revuelta desviaban la posible sospecha que pudiese caer sobre ellos como iniciadores de las algaradas. ¿Por qué entonces la lista de exentos del Perdón General es básicamente burguesa, letrada y campesina? Corona y Grandes, una vez terminada la revuelta, acordarían inculcarle la culpa a estos sectores sociales, pues no sería creíble el condenar tan explícitamente a un sector mínimo de la población y perfectamente definible dentro de ella como era el sector de los conversos.

Sobre el materialismo histórico demando: ¿Que resta de la infrastructura hoy en día entre los hombres? ¿existe realmente tal infraestructura de derivación, o solo es verdaderamente la superestructura la única y sempiterna máquina que mueve, movió, y moverá las relaciones humanas?

El mundo real que padecemos es el cauce por el que fluye el mundo ficticio que deseamos y este, a su vez, alimenta a aquella realidad. Por tanto sin sueños no hay mundo real, no hay vida, son los sueños los que importan y nos alimentan. Si estos se alcanzan se cae en el riesgo de la locura, es decir, la felicidad endogena, y si se logran los sueños no hay realidad, no hay vida. Consecuentemente, si no hay vida no hay muerte, se desconoce, y todo aquello que no se conoce no puede infundir temor = el hombre logra vencer a la muerte. Aquel, pues, que tema a la muerte es presa facil en un mundo donde impera la ley de la selva, el instinto de supervivencia. Por ello, los hombres han de medir sus voluntades, sus felicidades, y sus métodos para lograrlas. Con esto se arrojaran al abismo a todos aquellos que no posean expectativas sólidas= aquellos que no confíen lo suficiente en ellos mismos. Los que se agarren a la establecida felicidad (exogena) serán los débiles, los que necesiten ver aprobados sus deseos y sueños por el resto, los que se apoyen en la Ley.

sábado, 19 de noviembre de 2011

PLUIES SOUS MES YEUX


Te la cuento pues. Existió hace tiempo, en una epoca donde el amor a lo misterioso era necesidad y obligación, donde la vida misma no tenía sentido en la misma tierra y donde la verdadera busqueda de la verdadera verdad centraba toda logia y esfuerzos de los más de los eruditos de por aquellos entonces. Un tiempo donde no había cabida a la reflexión pues ella estaba prohibida y condenada si no era frecuentada dentro del marco divino y extraterrenal, lugar preciso de legitimidad en la procura de la respuesta a la gran verdad. Prestos a ello, a la busqueda de la anulación que, supuestamente, padecía la vida terrena plena de la gran mentira, estaban los sabios monjes del tiempo que narro. El monje dedicaba toda su fuerza interior en el sondeo de su propia alma, acechando a cualquier victoria de las mentiras, pasiones, desenfrenos no merecedores de ser buenos compañeros en el camino hacía la gran verdad. Esa gran verdad, hacía ya siglos que se había convertido en personal, humanamente inventada, surgida de la nada. Esa verdad se llamó Dios y a su unión con el se dirigian por entonces multitud de hombres que, alentados por la propaganda de la epoca de la santificación del alma y la “corderización”del hombre, ingresaban en conventos y cenobios, hogares estos de todos aquellos que intentaban cazar aquella gran verdad para a ella unirse y contentar así una vida terrena despreciadamente mal vista por esa gran verdad compensandola con la gran promesa de un mundo nuevo y mejor.
Pero, he aquí que a uno de esos sitios de meditación y recogimiento, acercose un hombre que solicitó su ingreso en aquella de entre tantas comunidades “cazaverdades” que tanto proliferaron en la epoca. Tras hablar con superiores hombres de la comunidad tal, se le aceptó su demanda de ingreso y durante veinte años practicó toda clase de abstenciones, acató normas y costumbres de la colectividad que lo acogía, trabajo entre los demás con el mismo impetú que el resto por buscar purificar su alma impuramente llegada en su día a la comunidad monastica y tanto en esto como en el trabajo fisico se mostraba siempre cauto, cumplidor y recto entre sus compañeros de encierro. Oraba en su momento indicado y no pareció nunca susceptible de padecer tentaciones.
Y el monje ilúmino respondio: “yo no amo a Dios, yo odio a sus hijos”. Ilúmino por ser ausencia de luz dirigente en su camino, ilumino por ser el mismo candela de si mismo, fuente de luz en su propio padecer, regocijo.... El monje ilúmino se une a Dios y mira desde la misma prespectiva desde la que Dios mira a sus hijos, no comparte su poder, es más, lo maldice, pero de su parte esta al ser amante de los hombres pero tambien su más fiel enemigo.
Seguia deslumbrado por el poder de la belleza de MIA. Y no podía ni deseaba dejar de observarla y admirarla. Que grata sinfonia resultaba para mis oidos su dulce voz desgarrada, su sosegado mirar agradeciendo estar ahí, donde estaba: en el cielo de los pecadores. Recuerdo aquellos nuestros primeros contactos como si de anteayer se tratara: yo, siendo cauteloso, a la procura de su interes hacia mi, ganandomela a base de singularidad personal pues sabedor era de que se sentía atraida por lo fuera de lo común y más en cuanto a personalidad y caracteres se refiere, se lo había sonsacado la primera vez que entramos en contacto, aquella calurosa tarde de julio en aquella atestada cafeteria. Ella intentando vagamente parecer insometible a lo que ajena a sí misma intentase modificar unos princios en los que creía ciegamente, tan ciegamente que nunca oso indagar en el sentido que los mismos poseían.
Tras aquel subito encuentro en el “jardín de los proscritos”, como yo lo denominaba, fue mucho el tiempo en que tardaron nuestros alientos a cruzarse. Tanto MIA como yo deseabamos entrar en nuevo contacto, como más tarde en cierta ocasión y una vez consolidada nuestra relación me reconocía tras recorrer entre los dos aquellos primeros días que el destino nos guardó. Sin embargo, tal situación de aislamiento  era premeditada pero tambien involuntaria, al menos por lo que a mi se refere. Era, tacticamene, una estrategia usual en mi: el evitar por todo lo posible el estar juntos favorecía el deseo a ello. MIA tambien jugaba de la misma forma. Pese a ello, ambos no lograbamos salir de la prisión que el otro había construido para el uno y ni un instante, por lo menos yo he de confesarlo, dejamos de preguntarnos constantemente cual era el sufrimiento que el otro podía estar padeciendo en aquel instante o cual la alegria o gozo. Yo, no deje de imaginarmela ni un solo momento. Cada vez que algo me reforzaba internamente sentía deseos grandes de acudir a ella y contarselo con detalle. Cada vez que surgía en mis ideas una simple razón para odiarla o amarla me comían las ganas de narrarsela.
Empecé a quererla de sobremanera. Querer. Cuan extraño se presentaba ante mi aquella palabra y sentimiento. Hasta entonces: ¿qué era querer?, ¿qué se sentía queriendo?. No podía ejercer la credibilidad ante la presencia en mi de la gran duda que suponía la respuesta ante el interrogante de si era capaz la raza humana ser creadora de fruto tal como ella lo era. Sobre su imagen descansaba el sosegado triunfo de la fabrica natural y sobre su genio embrujado las más gratas felicitaciones que cualquiera de los mortales daba al posar sobre MIA sus pupilas abrumadas ante la grandiosidad pura del ser en esencia y existencia. No había, pues, cosa en la tierra superable a ella. Mi misma alma se veía resignadamente superada por aquel nuevo astro que iluminaba ahora mi vida. Ella alimentaría a partir de entonces mi boca con sus vituallas de amor inolvidable. Todo momento en mi se llamaba como ella, si hablaba solo, era a ella a quien le hablaba, si dormía solo, era con ella con quien lo hacía. Me había absovido el craneo pleno de muebles sin ordenar, como si de una vivienda presta a ser habitada pero que nunca alcanzaba serlo. Ella fue la primera y unica verdadera inquilina en mi mente. Esta se sometió gozosa a ser gobernada por los recuerdos, gobernanzas y deseos de MIA. Era una verdadera sumisión placentera y bastaba con dar; nada exigia mi cuerpo por donarlo todo, bastaba con su solo presencia cerca, muy cerca; concluían los días al de ella despedirme y empezaban al con ella toparme. Empezó a ser referente en mis horas, en verdad ¿qué otra estrella precisaba yo del firmamento si de él había descendido aquella que tanta luz desprendía por doquier?, ¿qué sol necesita ya flor a la que bañar de rayos si MIA era sol, era flor, era día y noche, era escandalo y rezo, era guerra y paz, luna y mares, pasión, locura, madre, hija, diosa, heroína... mujer?.


SER, ESTAR O TENER

POCO IMPORTA LO QUE TENGAS O NO TENGAS, SEAS O NO SEAS. LO ÚNICO QUE VALORARÍA SERÍA TU ESTAR. SI ESTAR SABES, TENDRÍAS Y SERÍAS.


martes, 15 de noviembre de 2011

INCUMPLIMIENTO Nº  97

DEJADME, YA ME SIERVO YO MISMO

Lois IV

 Non tiña nin os nocelos sumerxidos na pía cando unhas desgarradas palabras foron emitidas a bozarazos o quecido ambente do parque:
- ¡Schis, oe ti!.
      Voltei sobre min ó escoitar os berridos e pareceume entender que buscaban a miña atención. Non seguro de que fora así, continuei co meu baño que prometia ledicia en esencia.
      - ¡Eh, sae da auga! –volvía a inquerir a rota voz.
      Cando vovín ollar decateime de que aquel home deitado enriba dun banco de pedra nun recuncho do xardín requería a miña atención, pois mirabame con ollos inquisidores e sinalaba co seu anular a miña figura rubia da calor. Espido da parte de arriba do corpo, descansaba no banco unha borracheira do nabo xa que contaba ós pes ca compaña sempre santa dun cartón de viño. Percateime de que me estaba a acusar da miña osadía un esfarrapado mendigo, o típico home desgraciado que agocha a sua magoa nas escuras esquiñas das vellas ruas de calquer vila e convive ca fame, a suor apegada ó seu corpo coma o esta a morte en calqueira dos seus desesperanzadores días e  o licor que Baco sempre garda para quen nen reloxo leva, para quen nin dios se acorda dél.
     Afectado pola imaxe que ofrecía aquel home, o meu corazón tomou esta vez a rexencía dos meus actos e, coma quen concede unha piedade, saín a modiño da fonte, sacudín os pes mollados non todo o que eu tivera dexesado e collín a dirección que a triste sombra daquel home proxectaba a carón da dun feble sauce.
    O decatarse das miñas intencións o desconsolado home abandonou a teima de sinalarme co dedo, pois ainda seguía con él erguido, e incorporouse por completo sobre o banco como querendo facerme fronte dun xeito maís honorable. Nembargantes, buscou un último consello do cartón de viño branco e limpou a merdenta barba de meses de longo sen quitar ollo ós meus pasos. Mais tiven que ser eu o que iniciase o contacto unha vez achegado a él.
    - ¿Qué foi? –pregunteille lenvantando un pouquiño a cabeza e encollendo os hombreiros. Volveu agarra-lo viño e desta vez votou un grolo ven grande, sen deixar de cravarme-las suas dilatadas pupilas nas miñas. Cando rematou a inxesta seguía a mirar para min, pero a sua boca seguía pechada; namais aberta para toser un anaco maís de pulmós que de seguro ía sempre perdendo día a día.
    - ¿Quere facer o favor de dicirme por que raios instoume a abandoa-la miña tarefa de placa-la miña calor? –dixenlle de novo nun tono que para nada resultara ameazante.
    Desta vez falaron as suas sucias mans que requeriron de min a sua compaña ó indicarme con elas que sentase o seu carón. O xeito de solicitar tal petición, miméticamente, sen alocución algunha, coma se tivera vergoña de amosa-la sua voz empobrecida e coma se tentase abandoa-lo ton amonestador que anteriormente empregara conmigo, dobrou a miña iniciativa de asedio que tiña idea de usar ca sua osadía anterior e sumiume nun estado de escravitude de súpeto.
    Acatei a vontade do home e sentei ó seu carón. Foi entón cando me falou:
    - Non deberías andar a fozar nas augas públicas, pois un día ante deter os municipais e encerrariante –dixo sen ollar para min, senon cara o chan. Tentaba evita-la miña mirada que sospeitaba inconforme co que estaba a acontecer.
    - Non teñen por que facelo, estou no meu dereito. –repliqueille eu- Ademaís, ¿dende cando as augas son un privilexio fora do alcance de calqueira?.
   Non volvin achar resposta naquel extraño suxeito que asemellabase en grande cantidade a un descubridor xeográfico de época. ¿Qué ía eu descubrir con él?.

viernes, 11 de noviembre de 2011

Lois III

“Coido que era por eiquí”, dixenme cando, ó dobrar unha esquiña, atopei a estreitez do calexón de Pretiño do Carracha, cas suas casiñas que se erguían so por lei de gravidade e pola mala leite da vida do moi lonxano no tempo constructor de tales chapuzas. Nembargantes, alí estaban as vellas edificacións, coma resistindose a ter que ver pasa-lo tempo e, con él, ver chegar a proximidade da sua desaparición por ruina. Non dispostas a converterse en cascallos, as casiñas perecen manterse namais sobre as puntilliñas dos seus pes na teima de evitar calquer movemento que as faría vir abaixo e as condenase ó esquecemento. Nelas ainda vivía xente, xente disposta a facer daquelas casiñas os seus cadaleitos pois a meirande parte dos inquilinos eran vellos que, coma querendo facer compaña ás casas, estarían dispostos a morrer nelas e con elas.“¿Qué outra cousa podo dexesar senon morrer pretiño do único que sempre tiven: o frio e humidade que nos osos se me agachan e que producen esta casa no inverno?”, parecíame oi-la voz dun dos habitantes das casas na miña mente cando me dispuña a camiñar pola rua de Pretiño do Carracha.
A estreitez do calexón emitía unha certa escuridade na rua que era de agradecer. Aproveitei a ocasión de facer acopio de pracer e camiñei amodiño polas ruidosas pedras que compuñan a estrada pola que non moitos coches circulaban; a gusto, pra así expo-lo meu corpo ó alivio do ar que corría con agarimo entre as casiñas de madeira. O arrecendo a lixeira humidade que surdía da empedrada rua non se atopaba en ningures naquela cidade, pois nas asfaltadas da parte moderna a calor sobe ate o ceo coma si o mesmisimo diaño estívese a vota-lo seu alento para amolarnos ós mortais.
Estabamos no primeiro de Agosto e nestas datas era cando mais reos condeaba a calor. A pesares de ser sábado, xa non pululaban xentís polo calexón pequerrecho. Ca chegada do frío e as xiadas, a rua que eu tanto coñecía pola sua coqueta fermosura enchiase de persoas de todo tipo nun sábado pola mañán. Había apuradas personaxes que ían e viñan cheas de bolsas síntoma do consumismo que tanto se practica, -non sei por que-, nese día; individuos a remataren a semaniña laboral cansos de ollar pros reloxos ca esperanza de topar nel á hora de saída; vellos a pasear dun lado ó outro extremo do calexón e que fican nesa situación ata que a morea de xente marcha pra casa a xantar; nenos que disfrutan  a correr das pequenas vacacións que lle supoñen os fins de semana, etc. Nun día de vrao coma hoxe voto en falla o que en inverno pareceme insoportable.
Despaciño cheguei ate ó final do calexón e tamen ó remate dos disfrutados minutos de goce. Agora debía coller a rua do Larafuzas, orientada cara o sur e completamente exposta  a emisión solar no serán maís cedo. Non con moita gana reemprendin o camiño, pero a sede era maís forte que a calor e se non quería morrer seco tería que afronta con feble esperanza os escasos cen metros que a distancia ata o parque da Caracha contabanse.
Sen decatarme da abafante calor logrei chegar ata o parque. Ollei dende lonxe a imaxe da fonte que levaba tempo gardada na mente, e coma o perdido aventureiro no deserto que semella ter unha ilusión optica votei a correr para vota-lo grolo da salvación.
Concluín a inxesta de auga e coma un lostrego aloxouse no meu cerebro a idea de disfrutar dun refrescante baño acuoso. Busquei e alí estaba. Tan dexesable, tan fresquiña. Alá vou.

Lois II

Sempre odiei o vrao, e sobre todo nesta cidade. Asulagada nas ladeiras de cinco montes, a vila que era testigo dos meus días cas suas fazañas non convidaba xamais a reflexión mental pois nela as altas temperaturas amolaban tanto á xenté que esta non era capaz de mante-la actividade psicoloxica nun nivel estable de calma, capaz de xerar conclusións razoables nos individuos. Estes, namais empregaban a capacidade de pensamento pra tentar buscar como minimiza-la calor que, inda que supuña ardua tarefa que precisaba dun emprego completo da orixinalidade, nunca  lograba conseguir extraer deles solucións aplicables e definitivas o cal lles facía perder os nervos e, polo tanto, o bo humor.
O termómetro deste lugar nunca ousou baixar dos trinta graos nos vraos. Cando a calor chegaba a ser molesta as xentes cumprían co protocolo asinado e partían cara a costa en busca de alivios naturais. Era entón cando a cidade convertiase nun deserto no que so os mais fortes eran quen de sobrevivir. As ruas amañecían espidas, soas e sen vida; parecía coma si a mesma cidade sentise vergoña dela e agochase os seus defectos baixo o trapo do silencio, tra-la resiñación de quedar abandoada e padecendo as febres máis insoportables que existían.
So os mais valentes son capaces de vivir con ela perante o vrao. Os mais valentes e os escravos da vida, aqueles que por mor do seu destiño fan primar antes o alimento e as necesidades máis primarias que o pracer do refrixerio nun lugar mais soportable ca este. Son estes últimos os verdadeiros heroes do estío, e entre eles achome eu.
Se cadra ainda son o máis de entre os valentes. Acostumo a enfrenta-la calor retandoa, votandome as ruas nas horas máis endemoniadas, cando os raios do sol caen coma azagaias na pel, rasgandoa, ferindo e carbonizando as ideas. So así consego pasa-la estación calurosa: facendo de cada día unha eternidade a superar, unha nova visita ó inferno.
Nos tortuosos paseos polo rueiro a suor alimenta o meu espiritu de superación. O esforzo paga a pena. Houbo unha vez un home que padeceu paso a paso unha dor rememorada cada ano polos humáns, de camiño o seu axusticiamento. ¿Quen pode negar que o que eu fago  podese ter considerado coma semellante escravitude?. Cando os altos graos apeganse a ti a pel tornase estorbo e alcanzanche unhas ganas de arrincala por anacos pra ver se deste xeito millora a agonizante situación. O soño convertese en pesadelo nas noites de vrao, insomnificandote ata a desesperación mais absoluta e aforcando a tua gorxa coma reo de morte. As carnes volvense carceres e o punzante frio de inverno no desexo mais preciado.
Eran as horas do meiodía as mais xusticieiras. Durante eses momentos da xornada non había mortal que fose quen de amosa-lo nariz á rua, pois a calor era tal que podíase un ter por fundido se ousase poñer un pé no chapapote. Durante esas horas, a parte de atrás dos xeonllos sempre húmeda, a caluga empapada, as mans coma fontes son imposible de manter secas e as entrepernas votan en falta o roce directo con calquer ar lixeiro que de cando en vez percorre o ambente. A boca é millor mantela pechada: nin hai ganas de facer palabra, nin tampouco ganas de sufrir sequedade bucal e, polo tanto, incomodidade extrema.
Cando andas pola rua a estas horas do día case que sintes vergoña de facelo. Pero agora xa estaba feito e debía procurar tentar chegar co organismo o suficientemente hidratado ata o devandito parque onde podía surtir de liquido elemento as miñas escaseces.


domingo, 6 de noviembre de 2011



VOBIS SUM IN AETERNUM, VOBIS SUM SEMPER SINE
PROPOSITO APUESTO Nº  -96

RECOGE TUS COSAS, Y LÁRGATE
Logré alcanzar el segundo piso. En la unica puerta disponible en este colgaba un cartel. “LARA. PITONISA, REVELADORA DE FUTUROS INCIERTOS”. Me alegré de dar con ella. Golpeé con sumo cuidado la puerta pero esta se movió hacia dentro; estaba abierta. “Extraña seguridad practican aquí”; eran las tres de la mañana y la puerta de la vivienda estaba a disposición de cualquier desalmado. No importaba. Es más, ello me facilitaba las cosas. No tardé mucho en averiguar el porqué de aquello.
- Adelante, esperaba tu visita. –descolgo del silencio vaporoso de la casa una voz relajada y nada extrañada una tensión que para ella no existía- Has demorado en exceso tu presencia.
Entré sorprendido pero confiado, cerrando a mi paso la puerta que chirriaba descomunalmente. La casa poseía infinidad de olores y ambientes.
- He venido cuando lo he creido oportuno –dije seriamente sin saber a quien me dirigía en concreto.
Penetré en el desordenado pasadizo oscuro contiguo a la entrada. De las paredes colgaban un sinfín de objetos relacionados con el esoterismo y los auspicios; numerosas iconografías de idolos, santos, virgenes, demonios coronaban unos muros que padecían longevidad y clamaban derrumbe. No cabía más allí. Por cada metro cuadrado de aquel pasillo le correspondían tres o cuatro velas, cirios o figurillas de cera que añadían a aquel espectral ambiente una nota de misterio contenido. A cada pequeña zancada mia le seguía un chasquido del piso amaderado. Una vez acabado el pasillo me encontré ante un gran salón en penumbra en el que gran cantidad de pequeños altares ardían sin cesar y donde el espacio parecía observarme discretamente. Cada par de ojos de cada imagen o figura me miraba inquisidoramente, como conocedores de mis intenciones. Al fondo del extraño salón una butaca en la que descansaba una sombra de relieve humano, de espaldas a mi y sin intención de girarse.
- No has sabido enfrentarte a ella. –dijo la extraña figura sedente. Su voz era la de una mujer de mediana edad.
- Ha huido. –respondí mientras asía con mis manos una pequeña escultura en piedra que representaba un extraño ser, semejaba un duende. La deposité en su lugar de origen. Cogí otra de mayor tamaño y peso.
- La has dejado huir, es más, se ha marchado consciente de salir airosa del duelo. –replicó pero sin cambiar de tono su locución.- Volverá a ti con mil yugulares arrancadas y las dejará caer a tus pies, arrogante y jubilosa.
- No he venido a que me sueltes el sermón.
- Sé a que vienes.
Se hizo el silencio entre ambos. Yo, consciente de que había descubierto lo que encubiertamente me había llevado hasta allí; ella, consciente de su vulnerabilidad.
- Quiero tu corazón, bruja. Lo necesito. –dejé caer la frase en el salón pues sabía que tarde o temprano debía hacer valer mis credenciales. Sin embargo, la consistencia de la orden evito desenmascarar la tristeza que invadía mi interior pareciendo que mi voluntad era ferrea y nada ni nadie conseguiría frenarla. Era algo imperativo.
No dijo nada. Su ser quedo impavido a pesar de que ya esperaba aquello. Permanecía inmovil en su butaca de terciopelo marrón, como resignada a aceptar el destino que yo le había escrito con tintero sangriento. Llevé la vista a la figura de piedra que sostenía con mi mano derecha; representaba a una “madonna” de corte renacentista, su policromía semejaba intacta quizás debido a que había sido adquirida recientemente, lo que la contrastaba con el resto de representaciones que invadían el salón que apuntaban ya hacia lo arcaico.
- Mi corazón es ya debil –respondió a la defensiva y ya en un claro tono de súplica. Tras esto, se levanto de su butaca no sin esfuerzo.-Eres más bello de lo que esperaba-dijo tras evaluarme con la mirada, una mirada de intenso negro que sostenía una grandeza y vitalidad espeluznante. Entretanto, logré mantener mi actitud segura.- ¿Por qué te decides a esto? ¿Qué persigues con tanto ímpetu, joven pájaro cantor? Déjame... déjame ser tu maestra; yo te haré poderoso e invulnerable...
- ¿Cómo? ¿Sometiéndome a repelentes encantamientos de los que ni tu tan siquiera eres seguidora? –Mi confianza en lo positivo de lo que estaba dispuesto a llevar a cabo la aterrorizaba.– Aparta de mi tu mirada, bruja. No eres más que la encarnación de los descontentos. Tu, ingeniera de agravios, no esperes más de mi que la fuerza de mis manos presionando tu esófago. No supliques más misericordia, embustera. Bien es sabido por ti y tus “amigos” lo que vengo procurar, y cuanta necesidad tengo en ello y también conoces los caminos que tomo y hacia donde estos se dirigen. No abogues más por tu inocencia, pues yo hoy soy tu juez y verdugo, y hoy yo te condeno. Que vean tus espíritus quién ordena en lo terrenal. Muestrame tu pecho, bruja.
- ¡No, no! No lo hagas. –gritó dando un paso atrás y llevando sus manos entrelazadas al centro de su torax. - Es cierto, conozco tus más incipientes planes como también sé de tus necesidades para ellos. Pero del mismo modo pude ver en ti ambigüedad, inutilidad. ¿A dónde crees que pueden llegar tus intenciones? Yo te lo diré: a ninguna parte. Muchos han sido los que como tu han procesado la única religión, la de “No hay Dios, ni vida, ni muerte. Solo hay lo que no veís”. Y lo que los hombres no ven es dificil probarlo.
- Tu no sabes. Presto estoy para la misión que se me ha encomendado.
Dicho esto, volvió mi futura victima a dejarse caer en su butaca y en el preciso momento en que daba media vuelta y la espalda a mi le arrojé en la cabeza el peso de la “madonna” sumado a la fuerza de mi brazo. El golpe sonó en mis oidos como un leve y ruidoso silencio. El segundo ya no hizo ruido, el tercero fue un desgarro que tiñó de rojo oscuro la “madonna”. Ni un grito, ni un gemido.

Lois I



“Vou botar a lingua pra fora. A ver si así son quen de aturar tanta calor”, dixen pra min mentras ascendía pola rua da Madraza, unha das maís dificiles de alcanzarlle o cumio de toda esta cidade fervente. As pernas pingaban a suor coma villas que alguén esquece pechar despois dunha fartura de viño novo que lle altera os sentidos ata a mesma perda de conciencia. Na coronilla da miña testa punzaban os raios do sol coma querendome trepanar as ideas que, ainda que non eran moitas nen moi lúcidas, seguían na teima de concentra-los meus esforzos en chega-lo meu destiño único: salva-la ascensión da rua Madraza, unha das maís difíciles de alcanzarlle o cumio desta cidade fervente.


Se conseguía tal propósito “xuro deitarme un anaco para facerme á idea do que viña de facer”. Mentres, debía tomalo coma un reto e imaxinar que era protagonista da fazaña do ano. Xa vía a miña instantánea no xornal comarcal baixo o titular: “Chega ó cumio da rua Madraza e convertese no primeiro en concluir tal feito”, sendo logo recoñecido polas ruas, admirado e convertido nun heroe de épica. Tra-lo meu logro, moitos serían os que tentasen repeti-la heroicidade: uns buscarían facelo en menos tempo ca min, outros subirían a costa cun copiloto o seu lombo que lle ía dando ánimos a berro forzado; algúns buscarían entrar nos records ó conseguir chegar ó seu fin ascendendo cunha botella de butano chea pendurada do seu nariz adestrada para tal fin durante meses. Outros asegurarían poder face-lo descenso da rua dando reviravoltas sobre si mesmos, cumprindo a sua promesa ata que, nunha edición do que nun tempo chegaría ser un clásico no circuito internacional de “logros parvos” -ó que acudirían moreas de tipos de singularidade mofante e dubidosa estabilidade psíquica-, un dos retadores partiría a cachola contra un dos pivotes de aceiro instalados polo concello semella que pra tal fin, polo que a “Asociación de amigos do diseño en forxa no moviliario urbán” decide denunciar e levar ante a xustiza os organizadores do devandito evento, os cais decidirían suspende-la convocatoria seguinte pola presión que a comunidade internacional, abandeirada pola ONG “Pola perpetuidade na conservación da masa gris cerebral”, exercería sobre eles.
Perante os momentos no que a miña imaxinación cavilaba estupideces descomunais e merecentes de calificalas coma “producto de inactividade  intelectual crónica” pola comunidade científica, decateime de que facía tempo que estaba a cumprir ca debeda que emanaba da autopromesa rubricada facía minutos polo meu espiritu honorable e cabaleroso, e xa descansaba a miña fatiga no maís alto da rua Madraza. Sentado na beirarua, mascaba sen determe un segundo a viscosidade bucal, culpa da excesiva segregación de saliva que, pola calor imperante, secaraseme entre os dentes e nas unions dos beizos provocando unha sensación de incomodidade non recomendada.
“Hei beber un pouco”, pensei. A inxente necesidade fixome erguer de supeto e prosegui-lo camiño que, agora si, presentabase horizontal e levadeiro, e que tiña como sino satisfacer unha necesidade fisiolóxica urxente. Busquei o modo de camiñar sempre facendo coincidi-las miñas candentes carnes nas sombras que proxectaban as edificacións e evitar así ter que padecer os raios verdugos do sol que tanto mal estaban a facerme hoxe, e penso que a calquer ser vivo de sangue quente.
Semellaban ser preto da unha e media do serán dun sábado arrepiante, magro e inquisidor. “¿Por onde nabos había que coller pra chegar ó parque da Carracha?”.

miércoles, 2 de noviembre de 2011

Llovía a raudales, como si realmente el cielo quisiese ahogarnos a todos los que bajo él nos creíamos a salvo de plagas bíblicas. Yo mantenía la duda de si aquello sería un castigo por habernos excedido en la ociosidad en aquel verano que llegaba a su fin, o un capricho más de la naturaleza, esa sobre la que los massmedia se encargan de verter avisos a navegantes, que si nos estamos cargando el ozono, que si el cambio climatico es inminente y palpable, que si lo pagaremos caro a más corto plazo que largo, etc.
Alejadas de mi tales disertaciones, procuré mantener la conducción de la furgoneta fuera de la temeridad que suponía llevar un coche cargado en un día lluvioso sin la necesaria precaución, y me sumergí de nuevo en las responsabilidades laborales. Sin embargo, era dificil apartar de la atención lo que fuera de mis pensamientos acontecía.

- ¡Pero quieres avanzar y pasar de cederles el paso, no ves que llevas preferencia, subnormal! –grité a sabiendas de que no me oiría quién me precedía.- ¡Estás de paseo, ¿o que?!
El atasco era descomunal, los claxons saturaban la atmosfera, colapsada ya de por si debido al ajetreo de los vehículos en su ir y venir. La lluvia golpeaba el parabrisas como exigiendome paciencia. Era hora punta, las seis de la tarde, y muchos eran los que se encontraban como yo trabajando, otros tantos los que ultimaban compras, y bastantes los que venían de recoger a sus enanos del colegio. El espectáculo era dantesco, caótico.
- ¡Serás mamón, acelera gilipollas! Pero, ¿que hace? La culpa la tiene el alcalde, por haber estrechado las calles de tal forma.
Tenía la sensación de que el agua penetraba por algún lugar de la carrocería, incluso sentí el escalofrío por mi espalda como si se me estuviese empapando realmente. Había humedad por todos los lados, y la idea de tener que salir del vehículo por algún motivo me infundía temor y recogimiento. Los cristales del coche estaban completamente tomados por la condensación, empañados, de tal modo que apenas podía ver a los lados de la conducción. Semáforo a semáforo, parecía que nunca alcanzaría destino. En el exterior la cosa no parecía ser más llevadera: decenas de paraguas guardaban decenas de individuos que buscaban su lugar por las estrechas aceras, escapando del agua y de los posibles contratiempos con el resto de los viandantes. Una tarde repelente, inadecuada para un intervalo de tiempo de sosiego, muy incomoda.
- Hace medio minuto que abrió el semáforo y el tipo no se entera. ¡Espabila, idota! Joder.
Reconozco que el único momento en el que me dejo llevar por la acidez del enfado es cuando voy conduciendo, incluso alzo la voz desmesuradamente y profiero blasfemias de todo calibre y condición. Aquella tarde era la imprescindible para sacarme de mis casillas. Debía llegar a mi destino y los contratiempos se acumulaban en connivencia con las prisas de los demás. Sin embargo, yo me creía el poseedor de la prisa más urgente, y exigía a los demas prontitud y diligencia.
- Joder, si hasta en la glorieta hay atasco.
Efectivamente, en la misma rotonda del Pabellón de Deportes los coches permanecían a la espectativa, acumulados como se amontona la muchedumbre al querer acceder a un concierto todos a la vez, como se aprietan los niños a la salida del colegio presos por la apetitosa idea de volver a ver a sus papás, de corretear con sus amiguetes en el patio del cole antes de que sus madres, concentradas de momento en comentarse entre ellas, se percaten de lo tarde que es, de tomar el joystick y pegarle una vuelta a la consola una vez en casa, etc. Y los pitidos de los coches simulan los chillidos de los pequeños, aquellos que apelotonados se toman de los pelos, se agarran las carteras, rasgan sus mandilones de rayas azules o rosadas, bociferan sin descanso, actitudes propias de la crueldad infantil, crueldad atípica que contenía aquella tarde inhóspita, tormentosa, y no apta para carácteres irascibles y poco dispuestos a las esperas.
- Menudo día...-mascaba yo entre dientes.
La caravana de vehículos comenzó a circular luego de varios minutos de impaciente espera, y conseguí salir momentaneamente del atasco de la zona. La circulación, sin embargo, distaba mucho de ser fluida, apenas podía pasar de los 40 km/h. En menos de dos kilómetros me fumé tres cigarrillos, proferí veinte palabras mal sonantes, y conté tres altercados entre los viandantes por mor del trasiego fecundo de la gente a aquellas horas del día. La situación comenzó a ser irritante e insostenible.
A la altura de la plaza del Alferez Provisional (en Ou siguen dedicándoles calles a personajes que merecen la más repudiable memoria histórica), nuevamente el semáforo de intersección entre la calle Juan XXIII (creo que no existe ciudad en el mundo cristiano que no le halla consagrado una calle al Papa del Concilio Vaticano II) y la calle Progreso, frenaba mis aspiraciones de dar por abandonado el atasco del centro de la ciudad, y me encapsulaba otra vez en una tensa y agotadora espera. Cuando hubo abierto, yo, que era el primero en la fila de coches, salí apresurado hacia la Juan XXIII. Sin embargo, un vehículo, que supuestamente había tomado con celeridad el tiempo permitido por el ambar del semaforo y que llegaba desde la Progreso, se saltó su señal roja y me embistió lateralmente dandome un susto de muerte.
Me bajé como loco del coche, la lluvia pareció arreciar con mayor ímpetu en aquel instante. Me daba igual calarme hasta los huesos. La furgoneta tenía serios daños en la chapa y se le había desprendido los faros derechos llenando el anegado asfalto de trocitos de vidrio grueso. El vehículo agresor contaba con menos daños, pero al ser de mayor calidad que el mío la gravedad era, si cabe, de mayor consideración. Volví mi mirada para desvelar la identidad del piloto imprudente. Era una conductora joven. Tardó en bajarse del vehículo, solo despues de hacerlo prudentemente con paraguas en mano.
- Joderrrrr, mierda, oxtia!!!!. Vaya, uffffffff... –yo empezé a tomar conciencia de la situación, luego de haberse escapado el susto inicial. Dirigí un gesto de descontento e indignación hacia la culpable, quién ya se dirigía hacia mi y hacia nuestra particular Zona 0.
Sin de momento dedicarme atención, la mujer, que parecía contar con mi misma edad, se dedicó a estudiar la situación, aunque estaba tomada por los nervios en mayor medida que yo. Enseguida ejercí mi derecho de reclamación y mímicamente con mis manos le dí a entender que le tocaba pagar, que a ella le correspondía la imprudencia y, por tanto, la culpa responsable del altercado. Omiti la decisión de hurgar en su sentimiento, y dejé para más adelante las recriminaciones. Siempre estuve presto al diálogo, incluso en tales circunstancias.
- Bueno, te toca pagar... –le dije afablemente. Ella no parecía haber oído.
- Uffff. Dios, menudo día llevo. Joder.
Ahora los motivos del atasco los provocabamos nosotros, allí, bajo la incesante lluvia, parados, con la catástrofe reclamando nuestros sentidos, con los dos coches atravesados en medio de la calzada, con gran cantidad de impacientes haciendo uso de la contaminación acústica, con la lluvia -esta vez sí- penetrandome por la medular y conjuntandose con el sudor que el susto había obligado a segregar en mi cuerpo, con decenas de miradas indiscretas situadas sobre nosotros, los ahora reos del “que mal rollo”. Una hecatombe.
Un agente se personó en el lugar de los hechos, bien pertrechado él, con su abrigo impermeable sellando todo su cuerpo excepto el rostro, y con el gesto de desaprobación propio de quién se cree poseedor del “ya lo venía venir yo”. Enseguida exigió tomar participación de la situación.
- Vamos a ver, señores, haganme el favor de retirar los vehículos de la calzada. A ver si aún encima de imprudentes van a resultar ustedes incómodos.
<Nos ha jodido el lechero... No llega con un desaire, el cabrón...>. Era lo que precisaban mis momentos de alteración, como el que agita las ascuas buscando prender la llama. No obstante, el agente llevaba la razón, asi que ambos nos subimos a nuestros respectivos y aparcamos nuestros problemas a un lado de la calle, junto la parada de taxis. Una vez conseguido la fluidez de la vía, el policia llegó hasta donde la chica y yo esperabamos aún tomados por la velocidad cardíaca, parados, resguardados por los aleros de las edificaciones, sin dirigirnos palabra alguna. Lo cierto es que era hermosísima, toda ella asediada por el nerviosismo de un ser vulnerable, inocente; ¿como hago yo ahora para culpar a alguién tan hermoso?
- Veamos, ¿han llegado a un acuerdo?
Esperaba que fuese ella la que admitiese sin tapujos su error, sin embargo, tuve que ser yo el que presentara mi alegato, convencido de que saldría justamente bien parado.
- ¿Acuerdo, agente? Es obvio que ha sido ella la infractora, por tanto ella carga con los gastos, ¿no?
- No, perdona –replicó ella. Me estaba temiendo lo peor- ¿Que te hace suponer que yo voy a admitir mi culpa?
- Es lógico, tu te has saltado el semaforo en rojo.
- ¿Que yo me he saltado que...? ¿Que semaforo?
- Pues ese, exactamente –le señalé el que regulaba la circulación en la calle Progreso.
- Pero si yo no pasé por ese semáforo.
- ¿Como que no...?
<Mierda, ahora sí que ya me está haciendo dudar>. Efectivamente, no podía estar seguro al cien por cien de cual era la posición de su coche antes del altercado, los cristales del coche, empañados, apenas me dejaban conducir con total seguridad, mi atención puesta en el cometido laboral, mis pensamientos en la rubia de aplicado sonreir del sabado noche, la humedad que calaba... Si en un principio supuse que venía de la Progreso fue más por pura teoría que por auténtica praxis. Así pues, la versión de la chica desmontaba ahora la mía. No obstante, debía no cejar en el empeño, y continué rebatiendole su versión de los hechos. Barajé la posibilidad de buscar amparo en el policía local, pero dado que se personó en el lugar de los hechos al cabo de unos segundos de yo padecer el percance la idea no era factible, pues el agente podía corroborar la versión de la chica si su testimonio contaba con la cercanía e inmediatez respecto al lugar de los acontecimientos. Pues sí que estaba yo ahora bien follado.
- Vamos a ver, señores, o llegan a un acuerdo o tendré que avisar a la unidad de atestados. Diriman sus problemas ya porque estos coches no pueden quedarse aquí, es zona de taxis.
- Aquí hay poco de lo que hablar –añadió la joven.
- ¿Como que...? Aunque no vinieses por donde yo sospechaba tu eres la infractora. Yo cuento con el aval del permiso para iniciar la marcha que me concedía el semáforo abierto.
- Pero las normas aconsejan ceder el paso a quién quiere incorporarse, ¿o no? Pero mira como llevas esa chatarra –dijo en referencia a mi vehículo-, si ni siquiera se ve el interior, ¿como ibas a verme llegar a mi?.
<¿Chatarra? Será cabrona... ¿Que no se ve el interior? Tendrá razón la muy...>. Empezaba a impacientarme, la sudoración dejaba paso al escalofrío, y aún encima su enfado resultaba delicioso en ella, bellisimo, persuasivo, homicida.