jueves, 16 de diciembre de 2010

Marta



          Marta non podía dar creto ó que lle estaba a acontecer. Levaba días prendida polo insomnio, non conseguía pegar ollo, nin dar bocado. Andaba feita unha porca, facía máis de dous días que non lavara o pelo. Manda carallo, ela, que tan tiquismikis era antes, agora...! Que botabase á bañeira mesmo despois de ter feito a comida (críase invadida polo cheiro á fritanga e necesitaba desfacerse del axiña), que lle comprían máis de duas horas pra se pintar os ollos e botarlle pote, e rimel, e toda a merda aquela. E agora...
O certo é que se lle xuntaron unha chea de problemas en menos dunhas semanas que non tiña nin tempo de se preocupar por ela mesma. Camiño do traballo, así, toda feita unha baldragas, botaba en falla ser posuidora d´algo máis de sesto sentido pra se adiantar ós acontecementos e así ser quen de evitar situacións amolantes. Quen atura agora no traballo? Quen se morde a lingua agora pra non mandar á merda ó Luis cando chegue cas suas carpetiñas amareliñas inmaculadiñas a che decir “esto é o de hoxe, e non quero que sexa tamén o de mañá, eh? Ñe, ñe, ñe, ñe”, con esa cara de rá que ten? Quen? A ver, quen? Se non acordara o venres marchar a Ourense...! Merda!
Tiñase por unha fracasada, por non botarlle valor á vida e afronta-las verdades tal e como viñan, de sopetón, sen avisar tan sequera. Dende nova críase victima dunha trama mundial contra a sua persoa; ás veces sentíase vixiada por todo o mundo con olladas ferintes, desas que parece que ó tempo que che “agasallan” ca culpa estanse rindo de ti. Aquelo a ela puñaa dos nervios. Mais, en troques de mudar de actitude, Marta dixería axiña á ira e mascullaba mansiña a sumisión á culpa. Non había día no que se erguera da cama e non entoase o mea culpa, mea culpa. Era a autocompasión o que menos soportaba dela mesma.
Con trinta e dous anos, e ben colocada de funcionaria, lembra canto lle costara acadar esa praza na administración, cantas horas diante dun libro cas follas xa furadas polo lapis de tanto subraiar, tanta resolución numero tres, artículos, parrafos, procedementos administrativos...; cantos cartiños metidos na academia, outros tantos sabados á noite sen poder sair a tomarlle uns “chopitos” cas amigas, tantas rifas cos seus pais. E agora... Marta daba xa por perdida a sua mocidade, aquela á que tanto zume da felicidade lle desexara sacar cando era noviña e vía ós maiores da Universidade vivir como dios nas cafeterías, e que por mor das putas oposicios tivo que esquecer vivir. Supuña a cotío que agora a vida xa pouco lle podía sorprender, que o único que quedaba a partires de hoxe era sacrificio, despertadores arrepiantes, Luises e carpetiñas amareliñas inmaculadiñas, hipotecas, facturas, Crónicas Marcianas e 125.000 noxentas pesetas ó mes. E pra esta merda viñen eu dar ca cabeza ó mundo? Sentíase cansa xa de todo, burlada, sen a inicial ilusión que, paseniñamente, converterase en frustración.
E inda por riba de todo vai o Marcos e mandame ó carallo o sábado. O moi idiota sentíase desprazado por ela, e levaba ben tempo queixandose: “marchas pra alá a traballar, ves so cada trinta días, e non cada trinta e un, eu eiquí máis so que un can, e segues a decir que inda o tes que pensar, que che dea tempo?.” Era visto. Marta era consciente de que tarde ou temprano Marcos fartaríase de agardar a que ela tomase a decisión de iniciar con él unha vida en común, e que ía-a mandar á merda un día destos. Pero o Marcos tamén era prosma ata a fartura.
Algo de razón levaba o pobre: dende que acadara praza desvencellarase moito de Ourense, máis que nada porque sempre lle valdou moito andar de viaxe en viaxe cada semana, andar arranxando maletas, mallandose as costas nun bus, aturando o insoportable cheiro a humanidade do tren, como o que estaba a piques de coller agora... Era un palizón, eh?. Habíao que ver a él nese fregado, tan intolerante que é pra esas cousas. Tamén levaba algo de razón Marcos cando lle espetou que ela deixara de sentir o mesmo que sentía antes por él, que a cousa xa non marchaba, que compría tomar unha decisión. Era precisamente aquelo o que a furaba por dentro, o recoñecer que xa non o quería como ó principio, o autoconvencerse de que xa non había posibilidades de recuperar o que foi era o que lle carcomía os miolos e non a deixaba acadar descanso nestas últimas noites. Pero, como lle esplicar a él o que na fonte do seu interior estaba a descorrer? Como decirlle que ela foi antes bolboreta que ouruga, antes moza que meniña? Como ía entender o que estaba a mudar nela, e que non lle permitía ter máis noivo que o sempre aposto e galán don Fracaso? Non o comprendía, non. Marcos sempre foi un croio á hora de entendela. Marta queríase soa, e el non o ía a entender.
Por máis que lle buscase lugar no esquecemento, no vertedoiro dos aconteceres da vida que marchan caer ó pozo do non relembrable, por moito empeño que puña en pasar páxina e tirar cara adiante, Marta non era quen de acadar acougo ó seu pensamento. Levaba todo o día d´onte rumiando nos miolos a faena de Marcos, o seu improceder egoista. Sempre pensando nada máis que en él. Nunca tivo o detalle de sentarse a escoitala a ela; cada vez que ela falaba era coma se pasase o vento, nada non que reparar. E Marta sentiuse pouco a pouco abandoada por él. O que máis a sacaba de quicio era que, inda por riba, fose él o que lle demandaba esplicacións e decisión, que si “a ver que tiña pensado facer”, que “cais son os teus plans de futuro”, e esixencias doutro tipo que Marta non podía evitar deixar que a sorprendesen. Chegou un intre en que deixou que a relación  seguise en pe por inercia, que a fin da mesma chegase por agotamento, por esclerose sentimental, pola simple razón de non ter razón pra seguir.
Entón por que demos agora sintese tan mal? Non era elo o que realmente perseguía? Non desexaba rachar con todo, pór terra de por medio entre o seu pasado e ela, manterse illada de todos, soa? Era pois esta contradicción a que a estaba desfacendo por dentro? En verdade inda o quería? Non, Marta, non. Ti non te queres a ti mesma, como ías ser quen de amar a outra persoa? O non ser posuidora dunha resposta ó enorme interrogante que a enchía por dentro era o que a estaba a entristecer. Ó mellor era cuestión de tempo, pero ela ben sabía que non podía verquer confianza en deixar madurar as feridas, pois éstas, ás veces, fican marcadas no corpo como sinais dunha dor pretérita que xa pasou, pero que pode ser lembrada. E Marta non quería lembrar. Desexaba pór o marcador a cero.
Na casa tampouco lle estaban a facilitar o choio. Agora que xa tiña un posto estable, Marta andaba mirando en procurarse un coche, pra ir e vir a Ourense sen ter que aturar amontoamentos, horarios e presas nos transportes públicos. Os seus pais negaronselle a avalarlle ó banco pra mercar un Corsa; decían que, de momento, o coche era prescindible, que agardase aforrar un chisco máis, e logo xa se vería, que tampouco levaba tanto tempo fora como pra estar farta de chupar bus e tren, que fose comedida e actuase con razón.
Razón? Os seus pais seguían a lle esixir razón? Incrible! Ela, que sacrificou a sua mocidade á maior gloria da “razón” acatando os consellos dos seus pais, veñen éstos agora a lle pedir que “razone”? Non resultaba tan dificil de entender que ela desexaba escomenzar a tomar decisións por si mesma, que non precisaba o concurso de ninguén máis pra orienta-la sua vida, que agora xa era o adulta dabondo como pra lle rendir contas a alguén máis que a ela mesma. Marta estaba ata os narices de que tanto Marcos como os seus pais creran ter sobre a sua persoa a potestade do veto a todas aquelas iniciativas que decidía emprender; sentíase secuestrada por desexos alleos e abandoada polos propios. Por mor deso, Marta procuraba fuxir, e a elo encomendouse o fin de semana: “Hei escomenzar unha nova vida. O luns volvo a nacer”.
Ben sabía ela que por máis que se convencese, endexamáis acadaría o que pretendía. Era metade de semana, e nada semellaba ter cambiado. De sempre foi unha rapaza feble de vontade, incapaz de artellar un plan e levalo ata as derradeiras consecuencias. Xoves, ía camiño do traballo co pelo cheo de merda, e todo aquelo que o domingo anterior tentaba rexeitar durmiu ó seu carón nas seguintes noites, facendo do leito unha cámara de tortura psicolóxica inaturable. As lembranzas de Marcos, a imposibilidade de facerse ca independencia que outorga un automobil por mor da negativa dos seus pais, e Iria, tan ilusionada ela cando lle dixo que ía casar. Merda de vida! E eu que non dou arrancado! Estaba farta de comer sempre macarróns; e inda pra máis recorría a cotío ás larpeiradas, por preguiza, pra matar a fame, e algo máis no seu interior. Estaba a coller un cu. Notabase magra. Cando ía decidir a aprender a cociñar a xeito? Pra cando pensaba coller peso de muller? Ó final ía ter razón a sua nai...
Pensaba en cando era cativa, no doado que adoitaba ser todo daquelas. Marta posuiu de sempre unha innata capacidade pra reter na memoria cada intre da sua vida pretérita, e cando recorría á lembranza, expuña os aconteceres pasados dun xeito tan atinado que sorprendía a todo quisque. A sua memoria era como un disco duro perenne; ningun virus en forma de desagravio emocional era quen de lle anula-la capacidade de lembrar con exactitude científica. Mantiña impolutas as imaxes da infancia, dende a marca de leite en po ca que a sua nai a alimentaba, ata as enrrugas maxestuosamente ubicadas na faciana do seu abó paterno, morto cando ela contaba con menos de tres anos. Mesmo aquelas lembranzas que fuxen da atención da meirande parte dos mortais, esas que os miolos teñen como anecdotarios impropios de seren esculpidos na rocha dos soños, en Marta ficaban, nembargantes, gravadas como miliarios seculares prestos a non desaparecer endexamáis na escuridade do futuro. Lembraba con pasmosa fidelidade feitos que permañecían no esquecemento dos seus propios pais, como  o vestido que levaba a sua nai cando a rifa que mantiveran a sua aboa Elvira co seu pai por mor daqueles eidos que o seu relembrado abó deixara en Coles, e que el estaba disposto a vender pra sair a diante. Que vestido? Somentes tiña cinco anos!
Marta cría perder, anaco a anaco, algo da sua vida, malia o seu poder de lembrar. Ese poder, esa facultade, mermaballe paseniñamente as forzas pra seguir tirando do carro da vida, pois cada recordo punzaba no seu corazón enchoupado de saudade, e facíalle verquer moita tristura, esa gris e compasiva tristura que asulagou de sempre a sua ialma. Se poidese voltar ó principio, se podese escomenzar...
Malia a sensación de liberdade que lle otorgou o saberse ceibe da persoa de Marcos, un ser excesivamente ancorado no seu, cunha personalidade radical, Marta sentíase máis soa que nunca, e  enfrontabase dificilmente á idea de refacer de novo a sua realidade, á que desta volta íalle faltar un anaco. Debía ser quen de camiñar sen compaña. Era de obriga. Marcos, a pesares da sua asoballadora figura, era un home que sabía pór as suas orellas a disposición das angurias de Marta, unha persoa que calaba cando compría calar, e que somentes botaba a falar ca precisión axeitada caendo, moitas das veces, na presunción da “introversión”. “É-che un rapaz ben virtuoso”, contaballe a nai de Marcos cando ambolosdous ían á casa ver unha película. E, en verdade, era un neno intelixente, culto e apañado. Mais os seus defectos eran tais que asomaron cada vez máis co paso do tempo, e a Marta medroulle pouco a pouco no seu coñecemento a crenza de que Marcos maquillaba a sua real persoa pra a facer levadeira e, asi, acadar nela, e con ela, as suas propias prespectivas de futuro. Ela decatouse axiña de que todo o que ela planexaba era prescindible pra él, e que somentes contaba o que o Marcos maquinaba nos miolos que, naturalmente, únicamente artellaba ca fin do proveito propio.
Dos seus pais tanto, ou máis, podería decir. Dende ben nova a sua nai arengouna no esforzo e o traballo, puntais sobre os que, segundo ela, xiraba a vida enteira. Marta, malia o que lle decía a sua nai, nunca limitou os días ás obrigas –ou, cando menos, tentouno-, e procurou amplia-lo espectro da realidade ó lecer. Nembargantes, os seus pais acotaronlle a parcela temporal que ela procuraba adicarlle ó merecido premio que, segundo ela, contaba todo esforzo, e infrinxironlle severos principios que mancaron a sua mocidade. A Marta fixeronna maior ben rapido, mais non foron capaces de botar fora dela a inocencia, esa que fai da nenez algo ateigado de soños e ledicias. Marta seguía ancorada nesa inocencia, nos soños, mais non conta ca ledicia, e sí ca anguria.


http://www.youtube.com/watch?v=Imh0vEnOMXU

Marta estrouxo do bolso o discman e empotrouno nas orellas. Quería esvanecerse entre a multitude, voar entre as testas da xente amontoada que alí había, e que ía e viña de todolos recunchos cara todolos puntos dalgunha lonxana terra perdida en bretemas, á procura do soño eterno, a felicidade etérea. Era Ana Belén, “Peces de Ciudad”. Marta deixou ó seu consciente bogar entre os mares das ilusións do mundo, como a mariñeira da vida. Cantos anseios alí xunto a ela contidos. Moita xente; moita xente cos ollos enchidos de paixon, algúns síntoma de noites espertas coidando dalgunha cativa vida, reflectida nos centelleantes ollos dunha nai que se sabe amada, outros, pechados pra acadaren o derradeiro descanso, outros, vivos e plétoros de esperanza. Algunhas fermosas rapaciñas, outras, mulleres irredentas, aquel, non da creto o que lle narra o xornal, estoutro, ensimismado no mobil do trinque mercado antonte mesmo. Un ancián ca ollada estrabiada olla polo cristal, unha moza agarda atopar entre os brazos do seu mozo a calma precisa pra botarse a soñar. Misturas de ledicias, agonías, demencias, esforzos, anseios. Na fiestra miraba pasar acompasado un novo día, de seguro que sería outro máis.
Había moita xente naquel vagón. Pero Marta seguíase a sentir inmensamente soa.
A piques de acadar a estación, un forte golpe sacudiu a Marta. E silencio, moito silencio. Deitada no chan, so tivo tres minutos pra cavilar e ollar ó seu arredor. Marta non era a única que se sentía soa. O mundo enteiro estaba tremendamente só, inexplicablemente so e ferido, era mudo, mudo como o seu corazón palpexante. Entón, viuse feliz, feliz por compartir cos homes tanta soidade e tanta dor.


martes, 14 de diciembre de 2010

Libro I de los Decididos

El Salón de Lo Grave se ubica en la parte norte del Palacio de los Sentires, posee dos únicos vanos de luz, sin ventanas, y su ornamentación es tibia, quejumbrosa y sombría. Una vez se franquea la entrada enseguida reclama la atención un desdichado hombrecillo de rostro amable que siempre permanece sedente sobre una aterciopelada silla dieciochesca. Parece ser el ujier de la estancia, pues desde su lugar dedica un “Bienvenido” a todo el que colma de valor sus voluntades y decide conocer el salón.
El leve tránsito de una brisa inunda el lugar, arrastrando con ella el testigo del perfume natural de la piel de una virginal muchacha. Nadie conoce el origen de tal cautivador viento de componente ignorado. Al fondo, en un rincón flanqueado por un enorme lienzo realista representando a un desconocido mártir, golpeaba con gruesa decisión el pianista uno de cola, ambientando de ese modo la atmósfera del lugar con notas castigadoras, intransigentes y amonestadoras que a poco invite a uno a abandonar la penosa habitación. Una enorme mesa ovalada de nogal corona el salón. En ella descansan dos candelabros de cinco brazos teñidos en dorado envejecido, un jarrón de considerable tamaño y desgraciada decoración, un enorme frutero colmado de fresca frutería –manzanas, melocotones, pomelos, plátanos…-, un atril sobre el que reposa un arcaico ejemplar de “El Libro I de los Decididos”, y el cuerpo de una esbelta mujer extendido a lo largo de la luenga mesa, semidescuartizado, con las higadillas pendurando por sus cuatro costados, con el corazón injertado en su pálida boca, un riñón asido por su floja mano, y parte de su estómago profanado vilmente. La estampa se llamaba Perplejidad. Al otro lado, justo allí donde la vista continua viaje tras apearse en la ovalada mesa central, en la esquina contraria a la del piano y su maltratador, una pequeña mesilla daba cobijo a su alrededor a un grupo de personas que, sentadas en butacas algo más modestas o en simples sillas, tomaban café plácidamente. “Son los ignorantes”, te indica el hombrecillo de la entrada con su intercalada vocecita. “Allí, junto aquel aparador de motivos barrocos, están los sabios”. En efecto, dos figuras de avanzadas edades trataban –y digo “trataban”- de ponerse a dialogar, pues a uno la desgracia (o quién sabe si cualesquier otras merecidas calamidades) le hizo carecer de ojos con los que ver, y al otro le habían amputado las orejas y la lengua. Sobre el aparador, un reloj marcaba las horas a la inversa. Sobre él, un buho.
Crueldad y hermosura viven en el Salón de Lo Grave.

martes, 7 de diciembre de 2010

Nación e Estado

Que sen Estado haxa Nación é ben doado, que sen Nación ai Estado é case que incerto; inda que ás veces batamos na costume de fraternizar ambos termos como sinónimos, cando non o deberían ser.
Por Nación, miudiñamente falando, entendese a un colectivo humán dotado dunha ben recollida herdanza secular que abranxe dende o espacio xeográfico no que sempiternamente mora ou morou, ata os seus depósitos culturais, pasando pola sua idiosincrasia moral, social e mesmo teocrática .. A Nación midese en tempos, séculos, milenios; a Nación defínese en parámetros antropolóxicos e antropofísicos, destacando así como pobo nacional a todo o que conquire maiores autonomías tanto nos eidos do poder político ou lingüistico como nos simplemente craneais. Hoxe chamaríamos Nación a todo pobo existente e resistente. Resistente ante a guerra á que someteu dende o seu nacemento como pobo a Historia, resistente ás invasións de elementos e idearios alleos. Actualmente, no mundo hai case douscentas nacións recoñecidas como tais pola comunidade internacional. Son máis de mil os pobos que, inda sendo nación e tendo todas as papeletas pra se-lo, non están recoñecidas. Non son Estado.
España conformase como un Estado que se espalla en “pluridiversidade”, pero é un Estado. E un Estado non se debe confundir cunha Nación. O primeiro é o xeito que un ou varios colectivos sociais (Nacións) deciden pra se ordenar política e económicamente; o Estado é eso, un estado transitorio, unha ordenanza; o Estado podese líquido, sólido ou gaseoso; o Estado pode ser unha soa persoa ou centos de millóns. A Nación, pola contra, sobrevive como a pedra, a Nación non son as leis, os modelos económicos, nin as Autonomías Históricas, nin as linguas cooficiais. A Nación construése perante varias xeracións, mazase nas bocas…A Nación pode vivir sen ser Estado. O Estado non pode sen Nación.
España é un Estado. O Reino Unido é un Estado, toda Xermania é un Estado, China é un Estado. Francia é unha Nación, Portugal é unha nación, Luxemburgo é unha Nación, Baviera tamén o é. Podería seguir, pero pra qué.

Texto publicado Maio 2007

Mámoa

Unha mamoa é unha estructura que procura certa edificabilidade empregando un pequeno rebaixe do chan onde logo se asentan chantos de pé (pedras de orixe metamórfico, principalmente: granitos, xistros) duns 1000-2000 kgrms, entre dous e tres metros de longo por ún de ancho de media, e formando plantas circulares ou poligonais pechadas por unha lousa lítica de grandisimas dimensións, rondando pois os 1-3 metros cadrados de superficie interior e o metro metro e medio de altura no interior da estructura. Unha vez presentada a construcción, ésta cubríase cunha coraza de croios e terras formando un túmulo circular que se inserta no entorno natural, precisamente alí onde os primeiros galegos querían o descanso eterno, en conxunción directa ca terra, que é nai, porque da vida e a sustenta, e porque o ser sempre volta a donde veu, recollido novamente polo colo da nai ó final dos días. As mamoas, que gardan certa similitude constructiva e funcional cos dolmenes, inda que estos están espidos de tumulacións, servián pois pra enterramentos indivuais (xa daquelas, non eran moitos os que se podían permitir facer un “nicho” pra él solo) ou colectivos (familias do mesmo clán), ven por incineración ou inhumación, deixando ambalasduas a pegada do nivel de industrialización daquelas xentes (as cinzas do finado metíanse en recipiendarios cerámicos que revelan ó arqueólogo o xeito no que foi amalgada, moldeada e cocida a arxila e, xa que logo, o grao de técnica empregada, e os axuares que soen acompañar os mortos na sua longa viaxe son indicadores do dominio que tiñan tanto na talla da pedra, como no forxado dos metais, ou mesmo a orfebreria)…
Dicir que o conxunto funerario do Morrazo (Mamoa do Rei, Chan de Castiñeiras, Chan d´Armada, Chan d´Arquiña…) componse de unidades monumentais representativas das diferentes tipoloxías canto ó megalitismo de enterramento se refire. Así, na rota que abranxe os concellos de Marín, Vilaboa e lindeiros, o interesado conta con exemplos de mamoas de corredor (pequeno acceso á cámara definido así mesmo con chantos fincados), mamoas sen corredor (xeralmente pechadas), dolmens, cistas (estructuras de menor entidade, de planta rectangular ou cadrangular, pero de igual xeito tumuladas, e adicadas ó soterramento dunha única persoa), etc, todo elo en perfecta sinerxia co entorno, o cal se apresenta como axeitado paradima canto a escolleita que os megaliteiros dentón facían á hora de emplaza-los seus monumentos.
Inda que non é esclusividade litoral, sí que é constatable unha meirande presenzia do megalitismo ó longo da fachada atlántica galega respecto ó interior, malia contar nas provincias de Ourense (todo o suroeste da mesma) e Lugo (o sector leste da provincia) con unidades semellantes, algo máis espalladas (ó contrario que na costa, onde os campos megalíticos conforman auténticos cemiterios neolíticos) e en menor cantidade, máis non calidade. As provincias costeiras acumulan restos que acadan sona internacional, centrandose a presenzia de mamoas, dolmens e menhires no Morrazo, Salnés, Barbanza e Costa da Morte, principalmente, o que pra moitos estudiosos ven deixar en relevancia o carácter netamente atlantista do fenómeno, en atinada liganza cas particularidades, non so bretonas, irlandesas, ou británicas, senon mesmo con raigames comúns cas costas noreuropeas.
Os traballos arqueolóxicos que ó longo destes meses de estío se están a levar a cabo na serra do Morrazo procuran, non so comprender mellor o fenómeno megalítico a niveis técnicos e académicos, senon que buscan garantir asi mesmo a perdurabilidade dos monumentos máis aló dos milleiros de anos cos que xa contan, outorgandolle estabilidade (dentro do programa de posta en valor inclúese, non somentes unha consolidación, senon tamén unha reconstrucción ca fin de traer cara o presente o valor histórico que xa de por si posúen) e valía actual. Dentro dos programas de actuacións, nos que colaboran como uns dos axentes máis activos os Concellos de Marín e Vilaboa, inclúense unhas próximas escavacións que agardamos donen ó coñecemento científico xeral que sobre o megalitismo temos informacións de primeiro orde tanto da orixe e evolución humana, como dos primeiros galegos en particular, aportando dese xeito sentidiño á nosa identidade, e apartándonos de igual modo de historias ligadas á nosa pola forza e que, nembargantes, son totalmente alleas a nós.

viernes, 3 de diciembre de 2010

Soy

Soy posmodernista, deconstruccionista. Románico carnívoro, metafísico, ilustrador, niño grande y dador. Humano, demasiado humano. Tropiezo de ideas, maldiciente a veces, promiscuo sin querer, decididamente abúlico, y cuando de algo me aburro cuéstame lo mantener. El catecismo siempre me lo tomé como algo simplón. Me gusta el pulpo á feira, el jamón serrano, armarme de paciencia, pintar de azul hasta la esperanza y condenar a muerte a quién a mi me parezca. Soy (al que no le afectan los problemas), torcido, maleable, no rompo, solo a llorar. No soy el que lo cuenta, soy el relato en sí. No vengo de ninguna parte, a mi me trajeron. Me gustan las drogas con mesura, por eso me resultaría fácil olvidarte.

domingo, 21 de noviembre de 2010

Y que más tiene Señor de los imposibles, lazarillo de los ciegos!
Que de importarme ha ya ser de tu confianza, participar de tu sabiduría,
si por allende los océanos empapas mi carne con el sudor de los pacientes,
si por la espinosa cadena de montañas que tu mundo posee
me paseas, golpeas, y desgarras el vientre.
Tu que tanto te jactas, y te diviertes, y te convences en los pronósticos
Tú. Tú, en tu unicidad. Tu te recreas. Nosotros padecemos. Agnósticos.

viernes, 19 de noviembre de 2010

Novembro

Estivemos en casa.
Falamos do Barça, de que como lle ía á miña antiga empresa, pois fomos compañeiros de traballo, de rapazas, do seu recen e deseado carnet de conducir (estivo máis de tres anos conducindo sen él), de… O caso é que me contou unha… Resulta que Suso, como así se chama o rapaz, subiu cos seus colegas ó monte. Puseronse de copas ata as cellas, e xa cara a mañanciña marcharon pra casa no seu coche.
Debía ter sido un fin de semana onde algun barrio de por eiquí andaba en festas porque nin o mesmo Suso soubo de onde carallo sacara o Iván un medio cuarto de barreno, un destes petardos de toda a vida, sabes?, aqueles que tiñan unha mecha negra coma a cinza, que viñan envoltos nun paquete de papel estraza enrugado nos extremos que mesmo facía do petardo un caramelo, que eran quen de reventar unha sinal de Vado Permanente ou erguer un terror de carallo ó estouralos dentro dunha papeleira; aqueles que valían cinco duros nos meus tempos de fedello… bueno, meus tempos… e os de moitos dos da miña quinta, que había algún que xa ía pra terrorista daquelas cando o pasaba de medo meténdolle os petardos na boca ós sapos -Fumas?-… Ostias, mira que facía tempo que os deixara de ver (ós petardos, eh, non ós sapos con medio corpo en carne viva e o medio traseiro inda con vida tentando fuxir). Porque claro, habíaos dos de a duro, moito máis pequerrechos, engarzados tamén nun cilindro de papel acartonado con esterlinas brancas sobre fondos de diversas cores, de mecha rápida e treboada feble, pois nin as moscas se espantaban cando estouraban; estaban os foguetes, onde a pólvora ubicabase nunha pequena cápsula plástica aberta por un dos extremos que obrigaba ó petardo sair disparado pola forza de reacción e combustión (lémbrome de cando lle entrara un deses á nai do Sebas pola fiestra do balcón… se chega a prender nas sábanas, mi ma!); estaban os danzaríns, que daban voltas no chan espallando de estreliñas o adoquin; habíaos que tiñas que batelos contra o solo pra que estoupasen…
Pois seica inda andan por aí, inda os venden. Os medio cuarto de barreno, manda carallo!.
Resulta que a falta de soño, xunto con outro tipo de usos e costumes coxunturais á postinxesta de licores, resultou en dar nunha esgallante idea do Iván cando, marchando pra casa no coche do Suso, quiso botar o medio cuarto de barreno pola fiestra en marcha. Iván ía na parte de atrás, prendeu a mecha (lembro que era das máis lentiñas), e  so despois o pitillo que levaba na boca facía dous minutos agardando que alguén dos que o acompañaban llo encendese. O infortunio entrou en connivencia cos males do alcól cando Iván quiso saca-lo cigarro xa encendido da boca e éste quedouselle anclado nun xirón da pel dun beizo por mor do tempo que alí estivera, arrincandoo e levandoo consego ca tremenda dor que unha ferida dese calibre pode causar. O cigarro non somentes levou consego parte da vida bucal de Iván, senon que lle caeu tamén pola camisa abaixo e logo á alfombrilla do coche -Que no panda el cúnico, que no panda el cúnico!!!-. Naqueles arriscados segundos o cerebro de Iván decretou o estado de excepción e pronto procurou o cigarro antes de que prenderá nalgures. E todo isto con medio cuarto de barreno prendido noutra man. Cando se quiso dar conta de que a mecha ía rematando e a apertura da fiestra do coche non era a suficiente optou polo máis seguro: desfacerse dél, onde fose.
Según as fontes, un tremendisimo estrondo inundou o  interior do automóvil. Durante uns catro-cinco segundos, o veículo exerceu de caixa de resonancia (a única fiestra que debía estar aberta non o estaba dabondo…), e os seus catro ocupantes non foron quen de escoitar nada, nin de falar entre sí, por moito que gritasen e tentasen a berros sin són averiguar que carallo pasara. Durante esos segundos posteriores á deflagración un silencio anguriante vaciou de realidade o interior do coche. Os tímpanos dos rapazes viñan de sufrir unha leve lesión.
Tres días despois do acontecido, e so ún dende que Suso despertara a choupa de cuarenta e tres con piña e algunha que outra copa de licor café (aivos xente que necesita máis dun día pra se recuperar dunha esmorga), os catro colegas volveronse a reunir pra lembrar feitos e entuertos da noite pasada. E, coma non, o do petardo dentro do coche fora memorable.
Pero memorable debeu ser a borracheira que Suso collera porque queimou dez axiomas tentando lembrar a explosión que facía dous día acontecera no interior do seu Fiat Stilo bermellón e que mantivera unha onda expansiva dentro do turismo perante case cinco segundos inutilizando a capacidade de reacción e algunhas das funcións vitais de todolos que alí estaban. Non se acordaba daquelo!! Medio Cuarto de barreno, meu!!! Menudo pedal que debía levar!!!!!!!!
Esto só pasa nun magosto.

lunes, 15 de noviembre de 2010

Deixar facer??? e unha merda...

A faciana que amosa o sistema capitalista actual nestes días non é máis que o resultado dunha ecuación onde as incognitas anos fai que foron despexadas, de onde X = mofa, e Y = merda, “si solo si” a hipocresía é asumida como o mal menor, e sempre tendendo ésta cara o + infinito.
Dende Adam Smith ata Marx, pasando por Keynes, o modo de producción capitalista acomodouse ó longo dos últimos tres centos anos nas patrias occidentais ó berro afónico do “laisser faire, laisser passer” (“deixar facer, deixar pasar”) de F. Quesnay, que tan forte sonou nas academias económicas de Harvard, Oxford, etc, berces dos autenticos gurús das profecias neoliberais e librecambistas e que, co paso dos anos, dos ciclos e fluctuacions, das especulacións e cinismos varios, destaparonse coma ineptos cerebros adicados unicamente a elaborar teorías categóricas –inda que febles, moi febles- que somentes podían coller nas mentes insulsas das élites vagas de sociedades nihilistas e mancas de valores como a que hoxe o lector e máis eu ocupamos, a occidental.
Dende entón, as nacións do mundo rico acolleronse ás leis do libre mercado crendo con total garantía que era o modo de producción capitalista o que máis axeitadamente se amoldaba ó progreso da humanidade enteira; e posto que tras unha lei sempre hai un xuiz que xoga a ser implacable, os EEUU de America e o seu sistema económico erguéronse como o templo sacro da vileza mundial ó arrogarse o rol de vixiante magnifico do cumplimento xeral das normas e mandados do capitalismo (actualmente neoliberalismo), e dende as suas Audiencias (FMI, Banco Mundial, Reserva Federal, etc) acometían contra todo aquel que, querendo formar parte do privilexiado grupo da G (G8, G14… G de gilipollas…), non cumplia cas normas básicas de toda economía capitalista: 1.a propia inercia da balanza oferta-demanda autorregula os altibaixos e ciclos económicos e, 2. a non intervención do Estado. Todo aquel que cumpra está do meu lado; quen non, é un porco comunista inimigo.
E como o ser humán é único tropezando na mesma pedra, logo das experiencias especuladoras do 1929, sustos carbúricos dos 70, altibaixos dos ciclos e cíclopes de Wall Street e da City, chegan as “subprime” a confirmar que a demanda sempre pode ser tan pantasmal como a oferta, que a especulación non pasa de ser unha caracteristica máis do sistema (que xa de por si adoece de sistematismos), e os irmans Lehman -ou Lehman Brothers- marchan pra casa cunha liquidación duns 5000 millons de… (euros?, dolares?, e que máis ten?) cada un, e… aquí non pasa nada!!, porque “papa Estado” e os seus instrumentos veñen detrás recollendo a desfeita provocada e pasanse polo forro, nun exercicio de hipocresía vaticana que non ten comparación, as normas que eles mesmos tratan de lles impór a quen quisexe formar parte da G dos gilipollas.
E os probes ilusos membros e membretes de tan ilustre clube de golf, é dicir, os paises capitalistas occidentais -ós que, repito, pertencemos o lector e máis eu-, xogan cas cartas sen trucar, sen posibilidade alguna de que os seus governos poidan intervir nas suas propias economías pra evitar devacles por medo a ser espulsados da “pandi” e deixar de ostentar a G de gi-li-po-llas, e tragan cas trampas iankis, e arresfrianse cando no NASDAQ o termometro baixa un grao, e fanlle a pelota ó FMI… Ai, mi madriña, de canto nos houberamos librado en España se os governos de turno botaran man no seu día da escalada especulativa á que chegou o sector da construcción! Pero eso é un tema que merece un aula aparte.
De “Teoría do Nacionalismo Galego” de V. Risco:

“É un feito que non se pode discutir seriamente, que no pobo galego hai un predominio marcado do elemento loiro centro europeo, como non sucede en ningún outro pobo da Península. Na poboación rural, nótase que todol-os rapaciños son brancos com´a neve co cabelo loiro, cuasequ´albino. Logo, o sol, o aire, no traballo constante da terra vólvelles o coiro tostado y-o cabelo escuro. (...) O elemnto loiro centroeuropeo, ten entre nos duas orixes: os celtas e máis os xermanos”. Apartado “A xente galega”. Pag. 19

“A raza galega sigue sendo a vella raza céltica, mesturada con íberos, romanos e xermánicos, mais impoñendos´os carauteres dos celtas por riba de todol-os demais. É pol-o tanto a menos ibérica da penínsua, e con estretos parentescos étnicos fora da España”. Apartado “A xente galega”. Pag. 19.

“A nosa coleutividá natural é a parroquia, núcleo pequeño, sempre de menos de oitocentos vecinos. A Eirexa en galicia non creou a parroquia, non fixo senon darlle nome: eran os pequenos clans dos nosos abós. O Estado español, en troques, descoñeceuna e creou o municipio, trasplante do réxime das vilas que se non acomoda de ningún xeito á nosa vida rural. Por eso, a adeministración municipal é tan ruin.” Apartado “A sociedade galega”. Pag. 21.

“Cun sinxelo istinto democrático, o galego tend´a facelo todo en pequeño: coidado do gando, industrias caseiras e ruraes, etc”. Apartado “A sociedade galega”. Pag. 21.

“As deferencias de fortuna, antre nós nunca puderon ser tan grandes coma n-outras terras; eiquí, o que ten 30.000 pesos, xa lle chaman rico. Ademáis, s´houbo e hai ainda soparación de crases, nunca houbo eiquí antr´elas a distancia qu´habia e hai n-outros países”. Apartado “A sociedade galega”. Pag. 21.

“S´o noso parentesco étnico é prencipalmente c´os pobos británicos, a civilización galega cand´a houbo –dende Xelmirez ós Reises Católicos- foi unha civilización francesa. (...)  Temos dos britanos, o humorismo; temos dos franceses, o senso críteco; temos noso, o lirismo y-a saudade. Tres calidades que carauterizan á y-alma romántica. Falo do verdadeiro romantismo, de xeito alemán, de xeito británico; non da esaltación pasional que na España se chamou romantismo. O uneco romántico verdadeiro qu´houbo na España foi un galego, foi Nicomedes Pastor Díaz”. Apartado “A mentalidade galega”. Pag. 22.

domingo, 14 de noviembre de 2010

MACONDO dice:
Es decir
has probado a entrar en una capilla y aprovechar su ambiente de paz?
Echar a Dios de la iglesia y consagrarla a uno mismo
Utopia dice:
   Eso sería apostasía ..
MACONDO dice:
es acaso mejor la hipocresía?
Utopía dice:
Eres un profanador
MACONDO dice:
pero no un violador
Utopía dice:
   ………………………… XP

viernes, 12 de noviembre de 2010

POR TI NO ESTOY PREOCUPADO SI NO SOBREOCUPADO

P.T. Averiguando es el gerundio del mismo verbo que el imperativo averiguad que errores ortograficos en estas lineas hay

LaCona con Pelos

Fai tempo que pulula pola tele un anuncio duns supermercados galegos ante o cal a xente que tivo a oportunidade de miralo non o esquivou como fai ca meirande parte dos spots publicitarios, e os que non contaron inda ca ocasión pra ollalo andan buscandoa. O certo é que o anuncio ten pouco de orixinal: é unha adaptación dun spot arxentino (os arxentinos, dos mellores do mundo en publicismo creativo), fotografía e formato axeitados ás artes publicitarias “académicas”, a escea final tipo Breaveheart… Ata aí, ren de orixinal. Onde innova a dita cuña televisiva é no tratamento que sobor a idea de Galizia se lle da nela, a revisión que os creadores fan da realidade galega, que xa non presenta un mundo agrario arcáico e unhas urbs modernas, senon que prefire espallar a chegada de ese progreso tamén ó ámbito rural, recuncho onde o galego volta por moito que na aldea non haxa Gadis, e onde asenta orgulloso o carácter galaico. A cidade galega actual, onde se agocharon –e se agochan ainda- perante décadas milleiros de unionistas conformistas, é tamén agora lugar de vida pros de conciencia nacional, aqueles nacidos do boom e directores hoxe de axencias de publicidade, conselleiros de empresas que cotizan, e traballadores/as que fan o cesto no super duas veces á semana. Xente preparada, ó fin e ó cabo; xente ilustrada co segundo grao como mínimo e posuidora de razón ata o punto de saberense tenentes da facultade pra autodeterminarse e proclamar que temos trece mil festas e romerías, gaitas elevadas en número á enésima, domingos con aldeas… E todo sen avergoñarse delo. Xente preñada de progresismo patriota e á que non lle importa decir que Galizia foi e é antes que o resto.
O pasado domingo pola mañá coincidín no mesenller cun amigo de Bande: “Neno, que?” “Nada, eiquí andamos”. Acababanlle de instalar o ADSL e estaba a piques de xantar ca familia. “E que tes pra hoxe?”, pregunteille. “Pois hoxe temos pra comer o plato típico de Galizia: LaCona con Pelos”.

martes, 9 de noviembre de 2010

Nuria entreveu que non ía ser quen de facelo a xeito -ou más ben quixo vascular a responsabilidade da extracción na restauradora-, e chamou a Isa pra que acometese a delicada operación. A pobre da rapaza, a única entre nos que conservaba a pel branca coma un Macintosh (botaba todo o día na caseta limpando cerámica e consolidando moedas), pusoxe colorada; “Que puta esta tía, me pasa el marrón a mi”. O certo era que lle tiña chegado a hora de pór en práctica todo o que estudiara e o momento non era o desexado, con todos nós alí alertados, cheirando, e expectantes ante o que se supuñan eran os restos case que íntegros dun pequerrecho recipiente de vidro decorado e con releves. Apareceu soterrado nunha unidade estratigráfica de sedimentos máis modernos que a que os contiña, e semellaba definir en planta un dos máis de trinta surcos que había en toda a area, inda que conforme descendía de nivel adquiría a figura dun enterramento (formas antropomorfas e orientación E-O). O novedoso era que, malia escachado en cachiños, o vaso apareceu case enteiro.
Foi logo polo palillo, o pincel, e un “taper” onde nada máis podía coller unha faba grande. Con precisión de neófita neurociruxana, comenzou a limpar a area que arrodeaban os anaquiños de vidro postos uns riba dos outros. Cando deixou ceibe de terra e area solta a superficie do achado, tomou unha carboneira e, como se estivese repartindo a tarta nupcial, recolleu a porción de terra que contiña tan fermosa testemuña dos nosos anceios. Meteuna a gusto no “taper”, e botou unha ollada de satisfacción a Nuria.
Os anacos xa revelaban un finisimo traballo. A todos nos constou que era un recipiente de dimensións medias, o vidro era dunha calidade non coñecida ata entón noutros restos atopados na excavación, contiña unha decoración xeométrica, e parecía ter chegado ata nos en condicións de conservación privilexiadas. Os restos asomaron, pois, en niveis estratigráficos no sustrato excavado intencionadamente para o soterramento, dentro dunha unidade de rexistro inmersa á vez nun subsector que xa días antes tivera outorgado algunhas satisfaccións a todos nós (sigillata, cerámica estampillada, moedas, un anel…), inda que poucas estructuras.

lunes, 8 de noviembre de 2010

DICHOSOS LOS EXTRAÑOS, PORQUE UN DÍA SE HARÁN DAÑO

Os alpavardas

Monicreques, trampilláns, cotrosos, fedechosos, parvos, sacos de pus, galdrumeiros, patáns, lamecús, trapalleiros, larafuzas, nugalláns, lambóns, farfallóns, lurpias, odres, castróns, lacazáns, paduáns, charramangueiros, fervellasberzas, mentireiros, larcháns, choracricas, argalleiros, roñosos, galóns, fedellos, avarentos, goldracháns, rillachavos, trangalláns, pailáns, badiolos, porcalláns, rabecháns, fuchicáns, prosmas, rancorosos, pousafoles, merdentos, larbuceiros, palurdos, bulideiros, lelos, marráns, caralláns, badocos, chafulleiros, zarangalleiros, paifocos, cochos, esmorgantes, pándegos, rifeiros, fachendosos, rañáns, galdráns, traidores, lambefoulas, mimarracheiros, pachorrentos, remendafoles, virachaquetas, xaropeiros, zalapastráns, pámpanos, bandallos, lambecricas, papaostias, fanfarróns, barralláns ou barallocas, montóns de bosta, fedellos, cantamañáns, lamecortellos, fuchicáns, apalermados, baldrogas, fañosos, sórneas, cagarolas, comellóns, gorxóns, energúmenos, faldeiros, galdracháns, lercháns, espabilados…
Situación atípica, real e, cando menos, soprendente:
- Hola -señora con acento de Cartelle-, me firmas aquí y nos das tu apoyo?
- E ló pra que?
- Somos de la Plataforma por una Galicia Bilingüe –confirmado, é de Cartelle (con todolos meus respectos ás xentes de Cartelle)- y queremos que cada uno elija el idioma en el que desea que sus hijos aprendan y…
O que máis dano fai é que, non é un castelán quen ven avogar polo seu idioma, senon que é un galego quen chora pola defensa dunha lingua allea á sua propia. Que triste, de verdade.
Señores e señoras da asociación por unha Galizia Bilingüe: se foron quen de ler e ben entender o sinificado de cada unha das verbas que veño de cuspir (é posible que se repita algunha), se comprenderon que son palabras despectivas, de desprezo, insultos, borralladas, sapos e culebras, entón serán capaces de entender que, do mesmo xeito que podo pór verde a alguén en galego, tamén podo ser quen de lle ensinar a un cativo ou mozo –e éste, á sua vez, comprenderme á perfección- que ún máis dous son tres, que o cadrado de éste son nove, que o nivel do Ph distingue a unha sustancia básica doutra ácida, que o leite, inda que masculino, sempre será o leite, que o número de Avogadro é unha constante que mide a cantidade de obxetos nun mol, que a hepatite é unha doenza do fígado, que as enzimas serven de catalizadores dalgúns dos procesos químicos que se xeran no organismo dos humáns, que Nietzsche cría na “morte de Deus” e nun “eterno retorno” e Freud fundou a psicoanalise, que Galizia foi Reino, ou que a Guerra da Independencia tivo en Elviña unha das suas batallas máis cruentas. Non si?
Quen cré que unha lingua en particular non serve pra ensinar axeitadamente é porque o incapaz pra comunicar ou transmitir coñecementos é él mesmo.

lunes, 1 de noviembre de 2010

Lo que me dijo el cabizbajo

Según Descartes: “Si pensara que la alegría (felicidad) era el bien supremo, no dudaría de que es preciso alegrarse al precio que sea, y que aprobaría la brutalidad de quienes se ahogan en vino sus penas, o las esconden con tabaco”. Es cierto. Pero, sin embargo, en otra ocasión indica que “yo distingo entre el bien supremo que consiste en el ejercicio de la virtud o lo que es igual, en la posesión de todos los bienes cuya adquisición depende de nuestro libre albedrío, y la satisfacción espiritual que se sigue de esta adquisición”. ¿No parece demagogia? Si por un lado nos advierte de que no es la felicidad un bien supremo, por el otro en cambio nos anima a buscar “personal y libremente” la satisfacción que emana de la consecución de un bien supremo. “Personal y libremente”. ¿Es que el borracho no puede llegar a tener la embriaguez como un bien supremo que nace de su propia escala de valores, de su propio libre albedrío? Si es así, ¿por qué califica entonces de “brutal” la consecución de un bien que alguno tiene como supremo?. Este es un caso extremo, pero la radicalidad de una prueba (el alcoholizado) o su carácter inaudito no tiene por que llevar consigo que esa prueba sea inexistente y, por “lógica”, punible, puesto que lo que hemos dicho se podría mostrar ejemplificando con hechos y actitudes que entran dentro, incluso, de la cotidianeidad. Por tanto, la polémica es la siguiente: un orden de virtudes equivocado y consuetudinario (no existe un libre albedrío).

domingo, 24 de octubre de 2010

De Re Conditio (II)

Al nuevo sistema capitalista se le enquista una nueva condición, ahora que arranca el vigésimo primer milenio de nuestra Era, y le es a ella lo que la aparición de la clase social burguesa lo fue en su día para el declive de la Edad Media, o la Revolución Francesa para el Antiguo Régimen, es decir, una cabeza de puente para el cambio de sistema. Puede pues suponer un cambio. Esa nueva condición, hasta entonces inédita en la Historia, y que hoy aún se representaría no menos como “ocasión” que como “condición”, es lo que se conoce como fenómeno global o “globalización”.
Estamos ante un momento de intrahistoria de manual. Esa genial ocasión para el cambio. La eclosión del  movimiento global lo padecemos hoy día como en su día padecieron las glaciaciones, pestes e industrializaciones nuestros ancestros, y aunque se trate de fenomismos “ad conditio”, y por esta circunstancias con incursiones prolongadas en el tiempo, sus consecuencias son igual de abruptas que las revoluciones sociales, políticas o económicas repentinas; la dispersión por el seno de las sociedades o civilizaciones de estos “fenómenos de la Historia” son de parangón con la tempestad que se inicia en el Atlántico medio y la gravedad y las corrientes oceánicas pueden convertirlas en huracanes o en solo profundas borrascas. El fenómeno de la globalización pues, hoy incipiente, puede suponer una fuerza social de profunda destrucción, o tan solo una tempestad incómoda.
A la globalización como tal se podría atender como el fenómeno social propio de la revolución de las tecnologías y las comunicaciones, el acceso libre a la libre información, la llave del progreso al alcance de cualesquier genio o charlatán, el limite cuando tiende a mas infinito (o a menos), la libertad, el libertinaje, así como la insumisión y el control del individuo. Múltiples variables para millones de  multiplicidades. Es la sucesión de su estirpe, la que nació del Estado de Bienestar europeo y el “New Deal Reloud” norteamericano tras la guerra fría. No se le podría considerar un fenómeno social puro y fácilmente acotable, costaría mucho esfuerzo encargar su estudio a la demografía e incluso sociología actuales, escleróticas disciplinas para semejante y novedosa “condición”; las prácticas etnólogas podría sobrellevar con cierto honor su entendimiento, mas pecarían de atemporalidad al tratar de buscar en el pretérito respuestas a un fenómeno social tamaño, como el de la globalización, sin antecedentes pasados en los tiempos. Vivimos momentos únicos donde podemos hacer único cada momento. La eclosión tecnológica y de comunicación avanza a ritmos exponenciales, y así como podemos atrevernos a meditar e incluso domar a la materia oscura atómica y jugar a ser Dios fusión con el Superacelerador, o hacer la compra on-line, también es cierto que hace años que un satélite puede ser capaz de identificar el número de tu carnet de identidad, dispuesto éste hacia los cielos, ejercer la pedofilia el enfermo mental, o el esposo puede enviarle a su amante en Filipinas cinco minutos después darle el “sí quiero” a su mujer una foto de los recientes matrimoniados. Estamos ante un hecho histórico de potencial de alto grado, tanto para lo que entendemos como el Bien, y lo que entendemos para el Mal.
Si recurrimos a la “democratización” en el seno del sistema capitalista, al fenómeno global podriamos culparlo de esa circunstancia. En estos tiempos, cualquier individuo o pequeño colectivo puede teóricamente prosperar si ejerce de emprendedor o visionario -sin menoscabo de la capacidad de labor de cada uno-, y el propio puede tenerse como activo importante y a veces único del triunfo en el negocio (el fundador de la red social Factbook es un paradigma de dicho perfil) o del fracaso, el más necio de todos ser un ídolo, y una pequeña mina chilena convertirse en el centro del mundo por unos días. Así pues, mientras que en la anterior etapa dentro del modo de producción capitalista –s XX (excluyendo periodos bélicos): Depresión, Entreguerras, y Sociedad de Consumo (fins II Guerra Mundial y Guerra Fría)- el reparto de garantías se ejercía e incluso se mantenía (si solo si) gracias al desequilibrio de los protagonismos activos-pasivos (patrón Vs proletario, o el “produce y consume” último, que en cierto modo es una variante laxa de la esclavitud), en la globalización existe en cambio un mayor equilibrio de actores. La distinción Clase Alta-Media-Baja ya no impide acceder a los bienes de consumo en su mayoría, al alcance de todos y cada uno, y en tanto uno puede compartir lo suyo (como yo ahora hago al escribir y colgar estas lineas), como también quitárselo al otro, convertirse en heroico mortal o en villano, volar al país de los bárbaros sin tener que presentar el pasaporte en cada aldea, o acceder a la mas reservada información con la astucia del “hacker”.

lunes, 18 de octubre de 2010

‎- A CUANTO ESTA EL KILO DE TERNURA, POR FAVOR???
- A 3 EL CUARTO..
- PA 2 ME LLEGAN?
- PA UNO SOBRA, HAGAME CASO.

domingo, 17 de octubre de 2010

De Re conditio (I)




La cara opuesta al descafeinado movimiento sindical, el cual padece de esclerosis teórica y práctica, no ya a nivel estatal, sino así mismo a nivel mundial, lo representa el actual sistema de producción neocapitalista. Mientras aquel no parece hallar su lugar en el actual escenario político, social, y económico, éste parece campar a sus anchas haciendo ejercicio de grosería puntual y cíclica que deja entrever las múltiples vías de agua que posee y que cada X años deja con el agua al cuello a todos cuantos por imperativo determinista nos vemos abocados a vivir al arbitrio de sus “leyes” y mercados.
No solo el Capitalismo ha dado muestras de sobra de contener en él la práctica de la depredación despiadada, la avaricia y usura, la incontinencia, la falta de mecánica argumentada sólidamente, sino que al albor de la última crisis escupida no solo huele aún a azufre y detrito, más aún, los gobiernos estatales (en acto de profesión de fé –y de ingenuidad, de paso-), autoridades económicas, y mercados nacionales y pannacionales se han replegado a los nuevos trucos de magia de la perfidia financiera. Los que rigen se han prostituido amparándose en la salvaguarda de políticas sociales inconjugables dentro del sistema de producción del s. XXI que amanece, y en consecuencia han alimentado el apetito monstruoso de quienes se lo han zampado todo y nos han arrastrado a la situación precaria que actualmente sufrimos.
Pero antes, valoremos algunos conceptos.
Desde la noche de los tiempos, el negocio acompaña a cualquier ser vivo que se precie sobre la faz de la Tierra. La subsistencia sostiene el progreso, y éste a su vez mejora aquella; de cualquier actividad vital se puede intuir que el rendimiento de la misma depende de su buen negociado y del éxito de su conclusión, desde el acopio de alimento hasta la salvaguarda de la misma de la depredación. El mismo condicionante natural de la reproducción siempre buscó garantizar la perpetuación, por eso el lograr germinar en tierras y nutrientes, una hembra fértil o la protección de un macho se ha convertido en el ejercicio puro del negocio, la búsqueda de la ganancia y la subsistencia. Todo está bajo la supervisión y la buena gestión, es por ello que la asociación (colectiva, en simbiosis e incluso parasitismo) se reveló como el negocio mas adecuado. En el ser humano, las sociedades iniciales y diversos modos de agrupamientos se forjaron con el fin de garantizar la supervivencia y progreso, derivando en civilizaciones hasta los tiempos actuales; de igual modo, el negocio vital ha progresado a idéntico ritmo que lo hacían las mejoras en la subsistencia forjando tipos de negocio acordes a cada civilización, era histórica, o determinación geográfica.  
 Todo negocio requiere la asunción de sus normas; el fin último es ganar (alimento y sustento, o dinero), pero en ocasiones se pierde (la vida, el coche, o la vivienda habitual). Muchos expertos economistas han aplaudido el sistema de producción capitalista como el más adecuado para el progreso de la Humanidad y como el eslabón último –aunque considero que no definitivo- logrado tras milenios de progreso y avances. Ciertamente, este sistema de producción iniciado hace ya casi quinientos años fundamentó su justificación en lo rendible de su ejercicio, tanto a nivel personal como colectivo y/o social, reservando un estado de bienestar para todo aquel que participase activamente en el “negocio”, ora desde puestos de responsabilidad y dominio, ora desde roles de fuerza de trabajo, proletariado o ejercicios liberales. Toda Superestructura se supeditó a la Infraestructura, e incluso los modelos políticos (aunque juegos con normas mas edulcorantes que las del negocio) adaptaron sus normas a las del “negocio”. Asumiendo pues tesis del materialismo histórico:

·        Modo de producción Condicionado o Negocio condicionado: por el ciclo natural. A este periodo se le asignan fundamentos de orden humano-animal. Durante su predominio, la gestión eficaz del alimento, nutrición, reproducción, defensa y territorio se valoró en función del acopio de todos ellos para una garantía no solo de vida sino también de continuidad. En ocasiones la propia selección natural era el negocio más puro (actualmente aun continua dicha selección, tema recurrente pero trasladable a otros párrafos), en el cual ganaban consecución los mas fuertes o los de negocio mas exitoso (el dejar de ser anfibio para convertirse en reptil, el mimetismo de algunos insectos como arma defensiva, o el optar por emplear el cerebro como herramienta de subsistencia determinó el rédito del negocio de los primeros seres terrenales, los primeros insectos, o los incipientes primates). El débil tiende a la extinción porque no sabe adaptarse, tal vez ni arriesgarse. No sabe “negociar”. La condición natural, definida por lo innato en ocasiones, determina pues este ciclo, un ciclo que podemos dar como concluido cuando la organización social se establece como el medio de progreso, donde el trueque da paso al excedente, y cuando el sedentarismo junto con la agricultura y la ganadería marcan el inicio de las sociedades humanas.
·        Modo de producción Clasista o Negocio clasista. Regido por una o mas clases sociales o estamentos. Desde las teocracias primitivas, pasando por los modos de gobierno clásicos, imperiales, medievales… Durante este periodo el control directo de la excedencia, el negociado del rendimiento de los posibles, la capitanía y propiedad de la producción, mercado y gestión final, recayó directamente sobre un determinado o determinados estamentos sociales, casi siempre vinculados a las élites políticas y terratenientes, las cuales no participaban activamente en las actividades productivas sino únicamente como gestores, en la mayoría de las circunstancias por ser los señores  de los medios de producción –que no los propietarios, puesto que la propiedad es un concepto posterior, mientras que “señor” asigna una propiedad más por providencia que por adquisición-. El estamento inferior participa de modo activo en el “negocio” aunque no en el disfrute del rédito que del mismo se obtiene. El esclavismo, el feudalismo, e incluso las primeras experiencias capitalistas son un claro ejemplo de estas prácticas de negociado.
·        Modo de producción Capitalista o Negocio capitalista: democratiza la economía al poner al alcance de cualquiera la posibilidad de progreso, con las ventajas y desventajas que ello conlleva. Dentro de este modo de producción cabría distinguir de varias etapas:
§         Negocio Industrial: en éste cabe incluir los diferentes estadios que progresivamente alcanzó la gran revolución industrial iniciada en el Reino Unido hacia el siglo XVIII (algunos historiadores adelantan dicho inicio a los siglos XVI-XVII). Desde sus arranques, cuando los excedentes agrarios alimentaron las posibilidades de manufacturas, y éstas los primeros talleres telares, y éstos las primeras maquinas..., hasta la era del combustible mineral, prefacio de la revolución de los transportes, etc.
§         Negocio Financiero: periodo en el que, una vez finalizado el trasvase poblacional campo-ciudad (revolución del carbón), la procura de materias primas (Época Imperialista, Gran Guerra), y la arrivada de la electricidad, motivados por la repentina revolución de la industria en sus ciclos, ésta debe buscar en el capital su progresión. Las entidades crediticias nutren la maquinaria industrial y se convierten en proto-administradores de la misma, forjando desde sus gurús la idea liberalista de que el negocio “no conoce de leyes”, aunque el laisse faire-laisser passer sea una de ellas.


domingo, 19 de septiembre de 2010

BRONCA BRONCA BRONCA BRONCA BRONCA BRONCA BRONCA BRONCA BRONCA BRONCA BRONCABRONCABRONCABRONCABRONCABRONCA BRON CABRON CABRON CABRON CABRON
qe sientes?
Macondo dice:
es onirica
tne voz angelical
ademas
mira la version acustica
4 acordes en kintas + una linda voz y composicion = tema zsencillo pero completo
y con la d "me pones",aun mas
y tocan Muse en santiago
hoy
es de tu agrado o no,la chikilla?
Utopia dice:
voy a por una tila, vengo ahora ..
MACONDO dice:
A mi, preciosamente, no me pone
jajajajajajajajaja
volvamos con BenHur
Utopía dice:
no me referia a ella si no a ti!!!!
ya sabemos lo poco qe hace falta para ponerte!!!!
MACONDO dice:
debajo? ponerme debajo?
Utopía dice:
tengo jaqeca
MACONDO dice:
se llama "dolor de cabeza"
la jaqueca es dolor fisico
el "dolor de cabeza" es dolor de la psquis
Utopía dice:
vale, pues ni encima ni debajo, tengo dolor de psquis
Dentro de una caja había dos de ellos, apenas sin espacio. Uno le dijo al otro: “Ayúdame”, el otro le respondió “Sal de aquí. Solo entonces te ayudaré”. Otro grupo de iguales permanecía de pie, mirando hacia el cielo, impasibles, hieráticos. Uno de ellos dijo: “No hay nada”; otro contestó “Está ahí”; aquel habló “Negadlo”, un cuarto exclamó desesperado “No puedo dejar de mirar hacia arriba”. Otro, alejado del resto, sentábase sobre una roca, y se levantaba de ella, volvía a sentarse, y de nuevo a levantarse, y otra vez a sentarse, y a erguirse. Me fijé en su rostro: no tenía ojos, ni boca, ni nariz; únicamente oídos. Dos más, a mi izquierda, arrastraban el cuerpo inerte de otro en círculo, sin detenerse. En lo alto de un acantilado permanecía uno en constante y delirante danzar demoníaco. Profería gritos como una bestia encolerizada, aullaba. Se detuvo en su frenético baile, y se lanzó al vacío. El sonido de sus huesos y su carne al entrar en contacto con las rocas del desfiladero ensordeció los tímpanos de sus iguales. Muchos no pudieron soportar el horrible y estridente eco, y murieron. Otros clamaron “Justicia”.

sábado, 18 de septiembre de 2010

QUE APRENDISTE A IDENTIFICAR ANTES LOS COLORES, LOS OLORES, O LOS SABORES? ES DECIR, ERAS TONTO, TONTO Y MEDIO, O MEDIO TONTO?

E o paleto que te sintes cando dás un paseo polo teu barrio?

Despois de anos vivindo en grandes cidades (a lo menos núcleos de poboazión máis grandes que o meu lugar) un volta a casa, decide dar un paseiño pra aproveitar os derradeiros abrazos do veraniño de San Miguel polas rúas que antonte erán eidos e monte, e hoxe son boulevares –bulevar nin oxtias… ruas onde caben catro coches un ó lado doutro, que carallo-, e queda abraiado, flipando, miudo, estraño e gilipollas. É que tampouco fai falta procurar comparacións en terras alleas, só compre curiosear por onde nunca ousaches curiosear (máis ca nada porque eran territorios que ti crías dominados dende anos) e quédaseche unha cara de parvo…
Ó que de nenos lle chamabamos A Pita Gorda, un descampado ceibe da expansión inmobiliaria alá polos ochenta, onde medraban daquelas castiñeiros, toxos, mourogos, cheo de rás, vacalouras, abispas i-a cona cas pariu, charcos que cando xiaba eras quen de camiñar por riba deles (aquelo si que eran invernos), hoxe chamase Paseo Andres “O Tolo da Batería”, e os edificios non levan números, como os de sempre –algunhos pintados a mau na mesma fachada en cirilico… (xa m´entendes)-, se non que lle poñen nomes: “Ed. Fuentefría”, “Ed. Hnos Lopez-Azcarraga de Valdes”, “Bloque C”… Eso só o vías ti nas grandes urbes, pero non aquí joder… anda que non plantei eu pinos onde hoxe ten a Fenosa un Centro de Transformación… E onde fumaba os meus primeiros pitillos as agachadas hoxe puxeron un cagadeiro pros cans, con ducha (de auga quente traída ex profeso dende os afloramentos do Casco Histórico…), dispensatorio de bolsiñas para recoller as deposicións dos cadelos, e ata lle teñen wifi.
Agora hai parques pros rapaces por todolos lados, xusto cando a tasa de natalidade galega é a máis baixa de toda Europa Occidental, e con esto da crise os edificios parecen máis novos, inda que leven 5 anos feitos, pero valeiros, cas cristaleiras retando ó sol en reflexións, tan uniformados, sen roupa tendida, nen maceteiros, nen bandeiras de España… Éstas néofitas construccións conforman un labirinto de novas rúas e viais polos caís un fica tonto na maís decátarse como unha ou outra promotora ou sociedades “doutro tipo e interes” teñen maíor ou menos acerto canto ó aproveitamento do espazo edificable (habelas hailas, como meigas, que predispoñen antes os meirandes rendementos do invertido que a mera funcionalidade ou formalidade; outras pecan en exceso de formalidade –un lado da sua fachada é arredondo… como oxtias cuadras unha cama aí?…-, ou de funcionalidade –o outro día escoitei a un arquitecto dicir que reducir a luz nas fiestras dos novos edificios (o tamaño das mesmas, vamos) axuda a reducir os costes na construcción e nos niveis de suicidio…. Eu flipo.
Eso sí: por esas rúas non che hai vidiña ningunha. Moito parque, moito banquiño… pero nin dios; como moito o funcionario ocioso de domingo pola mañán que anda paseando o can na empresa complicada de procurar que éste non defeque no cespede sen que se lle caigan de debaixo do brazo os dous kilos e medio de suplementos semanais que lle trae El País. Ata os barrendeiros se aburren por esos lugares, e o sol parece pegar máis forte que en tres rúas máis alá.
Fai duas noites ía por alí paseando á cadela e ás miñas cavilacións; a tal nivel de introspección cheguei que abstrainme. Desas conversas que tentas a veces ter en serio contigo mesmo, sabes? Nunha destas crín escoitar ó fondo que alguén me mandaba calar... shhhhhhh... como si soubese que estaba tentando ter unha seria conversa conmigo mesmo e o estivera facendo a gritos, incluso sospeitei do meu propio subconsciente que estaba farto de rifar. OS PUTOS ASPERSORES, que os cabróns arrancaron xusto cando pasaba eu por alí. Mi má como me rallei...
Á mañá seguinte pasei por baixo dun letreiro… “Rua Santiago Carillo”, e baixo deste outro de “Prohibido Fumar”. "Tanto como loitamos contra Franco porque todo o censuraba e mira pra estes...", contoume un vello que viña da misa.
Todo esto ten a sua cara e cruz. A cruz é a morriña, que se ten por violada, pois un sempre conta con sentirse agusto cada vez que volta a casiña e, pola contra, semella máis sentirse un estraño na sua terra que un fillo pródigo. Pola parte boa, considerar que os cambios, inda que sexan pouco atinados, sempre son necesarios…. Ah, e que nun bar que atopei nunha dexas rúas feitas ex novo, illado do mundo, pero ben feitiño, con un toque chic e unha television de plasma grande coma un Gernika que ata facía tortillas por usb ("si a sabes configurar, claro...", dixome o dono) descubrin un dos millores licorcafés de toda a miña cidade.


Sabes cuantas veces intente contar las estrellas? Tantas como millones hay. Es cuestion de empezar cada noche por un lado diferente al del dia anterior en el paño celestial y… zas!... no es facil repetir entre los cientos de miles de trillones de mogollones de galaxias. Y aunque te canses de contar antes de llegar a la cincuentena, hoy ya han sido treinta y cinco mas, que sumadas a las cuarenta y nueve de anoche y las trescientas de la semana pasada van camino de las tres cientos mil ciento cuarenta y cinco en lo que llevo de año. Espero terminar mis dias conociendo al menos, y echando calculos, cuantas vidas precisaria para completar el Universo.
Y ayer, como hoy, como anteayer, y como hare mañana, me he vuelto a acordar de ti.

http://www.youtube.com/watch?v=xwAJ9Trj0SE

sábado, 11 de septiembre de 2010

A la luz de los acontecimientos venideros, y en nombre propio:

Sepan todos cuantos este texto lean que los actos que para el proximo 29 de Septiembre se preveen son de absoluta inutilidad. Al albor de la situación económica global y estatal, la huelga es la solución menos coactiva de las que se disponen, siendo una medida estéril e, incluso, un agravante en lugar de una salida eficaz. Si a ello le añadimos que el movimiento obrero actual no es causa del, asi mismo, nuevo modelo de producción, sino más bien consecuencia de él, toda iniciativa que parta de la acción sindical está condenada al fracaso y hasta puede, como adelanté, resultar un obstáculo para los fines que se persiguen.

La pancarta, el megáfono, el socialismo de postal, la idea global, el perro-flauta que se apunta siempre a un bombardeo sonoro de timbales, el paseo de los estomagos agradecidos, y el circo de mutantes, son instrumentos vanos y mancos de resultados que, a poco que reflexionemos, solo llevan al logro de hacer de sus fracasos idearios una fiesta verbenera de globos de helio, gigantes y cabezudos, comparsas titiriteras y fotos de portada en rotativos varios con el único objeto de justificar subvenciones y para la defensa de premisas trasnochadas, decimonónicas y absolutamente ingenuas.

El paro general es el consuelo de los que a priori ya han claudicado, el maquillaje de la puta sesentona que sale a la esquina convencida de que aún puede tentar. La huelga no es acción sino inacción, es asumir de antemano lo que se denuncia en ella, es el gesto del niño caprichoso, el final del camino, nunca su arranque. El sindicalista levanta el dedo pedigüeño, cuando urge levantarlo como acusador, es el que se permite denunciar al sistema cuando es el propio sistema el que le permitió criticarlo, el que en su día luchaba contra el patrón y hoy lucha por ser como él, y el que solo entiende de su propia emancipación. El sindicalismo debe de dejar de ser la única forma de asociación proletaria (aunque el término “proletario” tiempo hace que perdió su sentido original). Lejos quedan los tiempos de su honrosa postura de identidad. Hoy son más un vagón de cola que la maquina tractora que arrastre a la clase trabajadora al combate hacia la definitiva emancipación. Asumamos las reglas del juego capitalista cuando éste nos encumbre, pero también cuando éste deje entrever sus defectos desastrosos y nos los haga padecer, o engendremos nuevos órdenes y relaciones para mudar radicalmente el sistema. Esto último solo se logra con una revolución social de proporciones.