Lois VI

     De supeto, e sen facermo saber, ergueuse do seu asento e votou a recoller todo o que eu supusen era o que tiña: unhas bolsas de plástico que gardaban o inimaxinable, rarezas ou obxetos dun valor extremo pra él pero de nulo interese pro resto dos mortais; un caxato que lle ofrecía apoio, porco dende a punta que pega ó chan ata o mango por onde amarra a man; un sombreiro que máis que protección pra testa o que daba era traballo lembrarse del cando un quere facer inventario de pertenzas cando ten partir cara outro destiño; un par de xornáis de diferente tendencia ideolóxica, non pra estar o tanto da actualidade, senon para face-lo leito cando os ollos dun e a luz diurna evidencian descanso, onde cadre; e dous cartóns de viño, un deles xa mediado, o outro arrincouno do interior dunha das bolsas de plástico case que pra votarlle a man non despois de moito tempo.

     Unha vez tivo feito reconto de todo o que precisaba, foi cando a min se dirixiu.

     - ¿Ves ou quedas, pequerrecho? –preguntoume mirando cos seus azuis e vermellos ollos. Era das poucas veces que fixaba as suas pupilas nas miñas.

     Non podía haber nada no mundo que non aturase tanto eu que  sempre se estiveran a referir a min votando man da miña estatura e definindome con ela. Xa sei que non era coma outros, alto, forte e bonito, pero arrepiabame o oir sempre expresións que cheiraban a mofa piadosa, e maís cando viñan de xenté que precisamente non podían presumir de perfección en estado puro. Ademaís, non foi pouca as persoas que dicían que, ainda que anano, tiña eu unha bonita pelaxe: loira, de tirabuzos dourados e de bo tacto, xa que son moitos os que nunca quedan cansos ó tocarme na testa e senti-lo sedoso cabelo do que era eu posuidor. Eu sempre anadaba a procura de traelo limpo e ben coidado. Gostome de escoitar verdades, sobre todo se veñen proxectadas dende o sexo contrario.

     - ¿Non queres facerme hoxe compaña?. Ala ti, eu vou ver si atopo que levar a boca por ahí. –dito esto puxose a caminar.

     Ainda que padecía a magoa de ser inquilino nas ruas, de non ter teito que lle detivese as bagoas que en grande cantidade caen nesta cidade en outono dende o ceo, e ainda que o seu corpo parecía inmune a calor dos vraos e curtido en duras batallas contra a fame, os seus andares eran seguros e firmes coma os dun ministro. Nin se balanceaba, nin votaba o cu pra atrás, nin o bandullo pra diante e, agás o caxato que requerían as suas forzas pra caminar, non se lle ollaban cansas as pernas, dereitas e semellantes as polas dun forte carballo vello que atura o paso do tempo so ca axuda do orgullo de pertencer o maís vello do planeta.

     Fixo uns cantos pasos ó frente antes de voltar sobre si mesmo e preguntarme ca sua soa mirada que demos ía eu facer. Non souben que facer. O certo é que xa estaba presto o meu estómago pra cea moi cedo antes do que soía estar, e a calor do día fixo meia en min e contaba xa ca horizontalidade das miñas carnes nun leito entre os dexesos maís inmediatos. Nembargantes, torcinlle a mirada: viume á mente a grande oportunidade de refresca-lo corpo que perdera por mor de facerlle caso ós imperativos daquel home, e de supeto non cheguei a ser quen de entender por que raios tiña falado todo ese tempo con él. “Sería o colmo que pra remata-la faena marchara sabe dios onde con este individuo”.