Lois VIII

De camiño a praza maior viñen escoitando os contos que sobre un anecdotario da sua vida relataba o home. Narraba coma o que coñece unha historia en detalle o que me fixo supor que nunca esqueceu cada minuto dos seus días, e que gardaba a sua memoria coma o último que desexaba perder polo camiño da peregrinase que todos facemos deica a morte e a inexistencia. Malia a situación na que vivía, o seu sorriso cando rememoraba feitos e fazañas pasados denotaba nel un tremendo orgullo contenido por terse aventurado en menesteres dun xeito persoal, feitos que atesouraba coma lingotes de ouro na mente.

Eu sentíame ledo de ser dono, coma el dixo, dos poucos oidos que mereceron a sua confianza e recibiron as suas historias de tempos pretéritos, polo cal exixiume ter conta delas coma o maís preciado que eu tivera en consideración.

- Esta é a historia dun vello protagonista de inquedantes episodios. Non as esquezas polo simple feito de seren vividas por unha irrisoria personalidade. –dicía.

Ó tempo que percorriamos as ruas atinaba cos ollos calquer feixe de lixo que pudiese conter algo inxerible. Cando as suas sospeitas facianse grandes apuraba o paso pra achegarse ata o divisado. Unha vez tiña aberta a bolsa buscaba onde sentar e examinaba coidadosamente cada desperdicio, ollandoo ben, cheirando co nariz –dicía que era quen de, con so ulilo, recoñece-la salubridade dun anaco de carne ou doces- e votandolle o dente a calqueira trozo de empanada, chiscos de marisco ou pan.

Aquelas esceas lembrabanme a alguen.

- Teño a mente esmorecida, amolada, pero podoche asegurar que os meus sentidos estan tan desenrolados coma os teus –farfullaba mentras mascaba o que era diño de crédito.- De seguro que has pensar na magoa que dou. Non me teñas por un infeliz ó facer esto. Ollao pola boa parte que ten: aforro os cartos que a xente normal tanta suor lles costa conseguir. ¡Mmm, esto esta bo!.

- Se cadra non das magoa. O que cheiras é a parasito –dixenlle eu. Pero de novo saiu pola tanxente.

- As miñas carnes so coñecen un traballo: o de tentar estar alerta perante cada noite e terme asegurado un amencer con pulso cardíaco e actividade pulmonar. –dixo, sempre cun anaco de “merda” na boca.

Mentras comía eu seguía ó seu carón. Ese era o papel que naquel día o destiño me dera. Mais conforme medraba a noitiña, as miñas esperanzas de achar aventura con aquel home esvaraban polo tempo e convenciame a min mesmo da necesidade de deixar de facer de can de palleiro e marchar pro meu lar no que, de seguro, me estarían a votar de menos.

- ¿Qué che pasa? ¿Non comes? –interrogou cando se dispuña a desfacer un paquete de plástico en busca de máis vitaminas. “Ainda non está cheo”, dixen pra min. Fixen un xesto de recuar para darlle a entender que non, que a situación estabame a facer xira-los intestinos ameazando bascas e non voltou a insistir.

    Pensei na fame. Eu coñecíaa coma ese molesto ar no ventre que amolache o sentido cando o corpo require alimento e que instintivamente ordea directamente ás tuas extremidades inferiores a toma-la dirección cara onde se atopa o antídoto contra tal veneno mortal. Pero sei que a fame é mais ca iso. A fame é dor, a fame é padecemento, enfermidade e pesadelo. A fame vive co mais merdento de ti, e del aproveita a capacidade para levarte ata o impensable e irracional. A fame busca no teu interior a maldade, a insolencia, as paixóns e bestialidade pra so conseguir o que a ela lle complace. É-lo seu escravo cando ela rixe a tua vida, non tes outra sorte que, cando ela exise protagonismo, lanza-lo teu cu na procura dos seus caprichos; a costa do que sexa tes que acata-los seus mandamentos.