Lois X

O día amanecía do mesmo xeito que o anterior: as seis e media xa penduraban os raios de sol pola fiestra que ficara aberta a noite pasada, deica as sete o sol escomenzaba a ameazar polo nacente e as oito e media xa castigaba as carnes dos que ousaban enfrentarse a él.

Eu erguinme de bo grao pois non me tiña por canso, e por que tampouco son dos que lle guste moito pegar a última sonada unha vez desperto na primeira espabilada. Nembargantes, fiquei un intre no leito. Alí chegoume a memoria o vivido con aquel homiño o serán pasado e lembrei que propusenme a tarefa para hoxe de facer pesquisas sobre o individuo tal. Xantei un chisco na cociña e voteime ás ruas coma sempre levo por costume nos días de vrao.

Dediqueille as temperans horas do día o meu corpo xa que fresquiño coma o que prima nelas non se han de atopar no resto da xornada. Evitando, coma sempre, as zoas quecidas das ruas dirixinme cara o parque da Carracha logo de desfrutar da natureza na Lameda municipal. Buscaba toparme co Herminio e cas ansias de goza-la aventura de compartir outras tantas horas con él.

Mais cando tiven chegado alí non se viu rastro do home por ningures. Fun ata o banquiño onde onte estaba e o único que alí quedaba eran as lembranzas recollidas nas follas de xornal sobre as que pousara-los seus osos namentras descansaba.

“Máis do 10% da poboación de Galiza vive por baixo do umbral da pobreza”, rezaba un dos titulares nunha das follas de xornal que ainda restaban á vontade do lixeiro e feble ar que de cando en vez percorría o parque. Viume á mente o Herminio. De seguro que el se atopaba dentro dese 10%; incluso se habería de atopar entre o 2%. Acordeime tamén da xente que naqueles intres estaría a desfrutar dun bo baño na costa, un bo xantar e un repouso de deuses olímpicos e pensei canto de inxusto tiña o mundo.

Nese banquiño onde me atopaba sentiame mísero e irrisorio. Quixen negarme a min mesmo que a vida estabase a mofar duns cantos de nos pero non fun quen. O destiño estaba escrito con pingas de sangue en moitos dos epitafios que auguran o futuro unha vez tes nado e, cando finas, ese sangue ha-se secar e desaparecer non deixando sequera un pequeño rastro do teu pasamento pola vida, coma se non tiveras contado na historia, coma se non foxes diño de fixar nos catastros, coma se non foses máis que futuro esterco pra terra. Maila ter contado con amistades ó longo dos teus días, ninguna ha de terte cando morras por indispensable.

      Houbo unha vez que escoitei de boca dun famoso escritor xa finado: “Non temo á morte. É algo que fixeron moitos antes ca nos, polo tanto non hai por que lle tremer”. Unha vida fructífera, uns soños cumpridos, unhas metas alcanzadas narraban os ollos daquel escritor satisfeito dos seus días na terra. Cando tiven oido tales verbas da sua gorxa pensei que aquelo que él pretendia facer imperativo categórico tiña moito de insolente e mofante. “Non todos de nos podemos marchar desta vida co estomago tan satisfeito”, pensei que me gustaria dicirlle. Son moitos os que ó longo dos seus días non foron quen de facer realidade moitas das suas vontades, nen sequera foron quen de satisface-las suas necesidades máis primarias. Esa xente, ¿temelle á morte?; eu, que non fun quen ata agora de ver satisfeitos os meus desexos, ¿podome conformar con marchar desta vida?. “¡Agardade, deixademe rematar o que nen siquera fun quen de escomenzar!, ¡permitideme alo menos compracer ós que eu máis quero!, non me levedes ainda. Teño moito que facer.”