Sempre odiei o vrao, e sobre todo nesta cidade. Asulagada nas ladeiras de cinco montes, a vila que era testigo dos meus días cas suas fazañas non convidaba xamais a reflexión mental pois nela as altas temperaturas amolaban tanto á xenté que esta non era capaz de mante-la actividade psicoloxica nun nivel estable de calma, capaz de xerar conclusións razoables nos individuos. Estes, namais empregaban a capacidade de pensamento pra tentar buscar como minimiza-la calor que, inda que supuña ardua tarefa que precisaba dun emprego completo da orixinalidade, nunca lograba conseguir extraer deles solucións aplicables e definitivas o cal lles facía perder os nervos e, polo tanto, o bo humor.
O termómetro deste lugar nunca ousou baixar dos trinta graos nos vraos. Cando a calor chegaba a ser molesta as xentes cumprían co protocolo asinado e partían cara a costa en busca de alivios naturais. Era entón cando a cidade convertiase nun deserto no que so os mais fortes eran quen de sobrevivir. As ruas amañecían espidas, soas e sen vida; parecía coma si a mesma cidade sentise vergoña dela e agochase os seus defectos baixo o trapo do silencio, tra-la resiñación de quedar abandoada e padecendo as febres máis insoportables que existían.
So os mais valentes son capaces de vivir con ela perante o vrao. Os mais valentes e os escravos da vida, aqueles que por mor do seu destiño fan primar antes o alimento e as necesidades máis primarias que o pracer do refrixerio nun lugar mais soportable ca este. Son estes últimos os verdadeiros heroes do estío, e entre eles achome eu.
Se cadra ainda son o máis de entre os valentes. Acostumo a enfrenta-la calor retandoa, votandome as ruas nas horas máis endemoniadas, cando os raios do sol caen coma azagaias na pel, rasgandoa, ferindo e carbonizando as ideas. So así consego pasa-la estación calurosa: facendo de cada día unha eternidade a superar, unha nova visita ó inferno.
Nos tortuosos paseos polo rueiro a suor alimenta o meu espiritu de superación. O esforzo paga a pena. Houbo unha vez un home que padeceu paso a paso unha dor rememorada cada ano polos humáns, de camiño o seu axusticiamento. ¿Quen pode negar que o que eu fago podese ter considerado coma semellante escravitude?. Cando os altos graos apeganse a ti a pel tornase estorbo e alcanzanche unhas ganas de arrincala por anacos pra ver se deste xeito millora a agonizante situación. O soño convertese en pesadelo nas noites de vrao, insomnificandote ata a desesperación mais absoluta e aforcando a tua gorxa coma reo de morte. As carnes volvense carceres e o punzante frio de inverno no desexo mais preciado.
Eran as horas do meiodía as mais xusticieiras. Durante eses momentos da xornada non había mortal que fose quen de amosa-lo nariz á rua, pois a calor era tal que podíase un ter por fundido se ousase poñer un pé no chapapote. Durante esas horas, a parte de atrás dos xeonllos sempre húmeda, a caluga empapada, as mans coma fontes son imposible de manter secas e as entrepernas votan en falta o roce directo con calquer ar lixeiro que de cando en vez percorre o ambente. A boca é millor mantela pechada: nin hai ganas de facer palabra, nin tampouco ganas de sufrir sequedade bucal e, polo tanto, incomodidade extrema.
Cando andas pola rua a estas horas do día case que sintes vergoña de facelo. Pero agora xa estaba feito e debía procurar tentar chegar co organismo o suficientemente hidratado ata o devandito parque onde podía surtir de liquido elemento as miñas escaseces.
No hay comentarios:
Publicar un comentario