Lois IX

Era xa noite pechada e eu seguía na rua. Herminio, que así era como me dixo que se chamaba o vagabundo ó que dende a media tarde seguía os pasos, andaba na procura de improvisado teito onde acurruca-lo seu corpo magro despois de ter enchido o estómago con lixo atopado por aquí e acola. Facía ainda moita calor e eu pensei que había de ser aquela noite unha morea de tebras quecidas que farían inconciliable o soño dos xustos.

Mais Herminio non se daba entre os xustos. Pra él a vida era unha eterna cadea, e as suas horas griletes ferintes en tenra carne. Buscaba leito coma se estívese facendo e recompoñendo a cama que a noite pasada esquecera ordenar e arranxar pro día seguinte. Cunha calma inusual analizaba e escudriñaba cada curruncho ou banco público coma se xa tivese grabado na mente o procedemento a tomar, as condicións a considerar e os inconvintes que farían esgotar as posibilidades dun suposto achado real. Cunha parsimonia incrible non se deixaba vencer polo soño, a pesares de terse xa vencido por él, e pacientemente aceptaba que a falla dun lugar seguro pra durmir votara protagonismo sobre o fatigamento e somnolencia.

A noite medraba e Herminio non atopaba leito. Foi entón cando optou por acudir ó lugar de sempre.

- Voume deixar de parvadas e votareime no banquiño que se encontra ó carón da igrexa da Madalena. Alí, a pedra do templo mantén as proximidades a él en fresco e podo dicir que se durme como dios. –dixo despois de ver fracasados incontables intentos de aloxamento nocturno.- ¿E ti non vas durmir? ¿Non tes casa que conteña un bo leito brando, un vaso de leite fresco e catro anxiños que montan garda pra que non esquezas espertar ó amencer?.

- Teño. Pero de seguro que me ha costar pecha-los ollos ca abafante calor que goberna hoxe. –dixenlle convencido nun primeiro intre pero non tanto unha vez tiven rematado as alegacións de por que non marchaba pra casa.

O certo é que estaba canso. Tiña o espiñazo fendido e os ollos queimados pola calor. A pel avermellada e suorosa, enflebecida pola raiación do sol, estaba a piques de me criar grunchas. Sentía gañas de vomitar e a dor extendiaseme polo corpo coma cancro. As intensas últimas horas polas ruas mancaron o meu espiritu aventureiro e decidin marchar duna vez pra casa.

- De todolos xeitos é-me de obriga marchar. –dixen con ánimo baixo, como pra darlle a entender de que estaba a sentir magoa por ter que largar- Temeran pola miña alongada ausencia no meu fogar e, se cadra, andan na miña procura a berros.

Tiven dito isto e Herminio non se esforzou en respostarme. Cando erguín a testa decateime de que xa aspiraba con inconsciencia e mantiña as pupilas en pasividade, cos ollos pechados e cegos. Quedei un intre mirando pra él.2753

Erame extraño aquel home. Non era coma os demáis mendigos que andaban a expone-lo seu corpo as incomodidades que suponían a ausencia das comodidades que os demáis humáns tiñan. Atisbabase nel un certo desexo de vivir de tal xeito, sometido á inanición, á friaxe, á calor dos ferventes vraos... Este home tiña como fogar as ruas, o medo coma amigo e a envexa coma enemiga.

Gardaba un segredo no peto e eu collin a teima de descubrir cal era. “Mañá ás primeiras lambetadas que de o sol, marcharei na sua procura de novo”, pensei mentrás tomaba o camiño de volta pra casa. “De momento hoxe hei vota-los meus osos por riba dunha superficie branda.”