Marta

          Marta non podía dar creto ó que lle estaba a acontecer. Levaba días prendida polo insomnio, non conseguía pegar ollo, nin dar bocado. Andaba feita unha porca, facía máis de dous días que non lavara o pelo. Manda carallo, ela, que tan tiquismikis era antes, agora...! Que botabase á bañeira mesmo despois de ter feito a comida (críase invadida polo cheiro á fritanga e necesitaba desfacerse del axiña), que lle comprían máis de duas horas pra se pintar os ollos e botarlle pote, e rimel, e toda a merda aquela. E agora...

O certo é que se lle xuntaron unha chea de problemas en menos dunhas semanas que non tiña nin tempo de se preocupar por ela mesma. Camiño do traballo, así, toda feita unha baldragas, botaba en falla ser posuidora d´algo máis de sesto sentido pra se adiantar ós acontecementos e así ser quen de evitar situacións amolantes. Quen atura agora no traballo? Quen se morde a lingua agora pra non mandar á merda ó Luis cando chegue cas suas carpetiñas amareliñas inmaculadiñas a che decir “esto é o de hoxe, e non quero que sexa tamén o de mañá, eh? Ñe, ñe, ñe, ñe”, con esa cara de rá que ten? Quen? A ver, quen? Se non acordara o venres marchar a Ourense...! Merda!

Tiñase por unha fracasada, por non botarlle valor á vida e afronta-las verdades tal e como viñan, de sopetón, sen avisar tan sequera. Dende nova críase victima dunha trama mundial contra a sua persoa; ás veces sentíase vixiada por todo o mundo con olladas ferintes, desas que parece que ó tempo que che “agasallan” ca culpa estanse rindo de ti. Aquelo a ela puñaa dos nervios. Mais, en troques de mudar de actitude, Marta dixería axiña á ira e mascullaba mansiña a sumisión á culpa. Non había día no que se erguera da cama e non entoase o mea culpa, mea culpa. Era a autocompasión o que menos soportaba dela mesma.

Con trinta e dous anos, e ben colocada de funcionaria, lembra canto lle costara acadar esa praza na administración, cantas horas diante dun libro cas follas xa furadas polo lapis de tanto subraiar, tanta resolución numero tres, artículos, parrafos, procedementos administrativos...; cantos cartiños metidos na academia, outros tantos sabados á noite sen poder sair a tomarlle uns “chopitos” cas amigas, tantas rifas cos seus pais. E agora... Marta daba xa por perdida a sua mocidade, aquela á que tanto zume da felicidade lle desexara sacar cando era noviña e vía ós maiores da Universidade vivir como dios nas cafeterías, e que por mor das putas oposicios tivo que esquecer vivir. Supuña a cotío que agora a vida xa pouco lle podía sorprender, que o único que quedaba a partires de hoxe era sacrificio, despertadores arrepiantes, Luises e carpetiñas amareliñas inmaculadiñas, hipotecas, facturas, Crónicas Marcianas e 125.000 noxentas pesetas ó mes. E pra esta merda viñen eu dar ca cabeza ó mundo? Sentíase cansa xa de todo, burlada, sen a inicial ilusión que, paseniñamente, converterase en frustración.

E inda por riba de todo vai o Marcos e mandame ó carallo o sábado. O moi idiota sentíase desprazado por ela, e levaba ben tempo queixandose: “marchas pra alá a traballar, ves so cada trinta días, e non cada trinta e un, eu eiquí máis so que un can, e segues a decir que inda o tes que pensar, que che dea tempo?.” Era visto. Marta era consciente de que tarde ou temprano Marcos fartaríase de agardar a que ela tomase a decisión de iniciar con él unha vida en común, e que ía-a mandar á merda un día destos. Pero o Marcos tamén era prosma ata a fartura.

Algo de razón levaba o pobre: dende que acadara praza desvencellarase moito de Ourense, máis que nada porque sempre lle valdou moito andar de viaxe en viaxe cada semana, andar arranxando maletas, mallandose as costas nun bus, aturando o insoportable cheiro a humanidade do tren, como o que estaba a piques de coller agora... Era un palizón, eh?. Habíao que ver a él nese fregado, tan intolerante que é pra esas cousas. Tamén levaba algo de razón Marcos cando lle espetou que ela deixara de sentir o mesmo que sentía antes por él, que a cousa xa non marchaba, que compría tomar unha decisión. Era precisamente aquelo o que a furaba por dentro, o recoñecer que xa non o quería como ó principio, o autoconvencerse de que xa non había posibilidades de recuperar o que foi era o que lle carcomía os miolos e non a deixaba acadar descanso nestas últimas noites. Pero, como lle esplicar a él o que na fonte do seu interior estaba a descorrer? Como decirlle que ela foi antes bolboreta que ouruga, antes moza que meniña? Como ía entender o que estaba a mudar nela, e que non lle permitía ter máis noivo que o sempre aposto e galán don Fracaso? Non o comprendía, non. Marcos sempre foi un croio á hora de entendela. Marta queríase soa, e el non o ía a entender.

Por máis que lle buscase lugar no esquecemento, no vertedoiro dos aconteceres da vida que marchan caer ó pozo do non relembrable, por moito empeño que puña en pasar páxina e tirar cara adiante, Marta non era quen de acadar acougo ó seu pensamento. Levaba todo o día d´onte rumiando nos miolos a faena de Marcos, o seu improceder egoista. Sempre pensando nada máis que en él. Nunca tivo o detalle de sentarse a escoitala a ela; cada vez que ela falaba era coma se pasase o vento, nada non que reparar. E Marta sentiuse pouco a pouco abandoada por él. O que máis a sacaba de quicio era que, inda por riba, fose él o que lle demandaba esplicacións e decisión, que si “a ver que tiña pensado facer”, que “cais son os teus plans de futuro”, e esixencias doutro tipo que Marta non podía evitar deixar que a sorprendesen. Chegou un intre en que deixou que a relación  seguise en pe por inercia, que a fin da mesma chegase por agotamento, por esclerose sentimental, pola simple razón de non ter razón pra seguir.

Entón por que demos agora sintese tan mal? Non era elo o que realmente perseguía? Non desexaba rachar con todo, pór terra de por medio entre o seu pasado e ela, manterse illada de todos, soa? Era pois esta contradicción a que a estaba desfacendo por dentro? En verdade inda o quería? Non, Marta, non. Ti non te queres a ti mesma, como ías ser quen de amar a outra persoa? O non ser posuidora dunha resposta ó enorme interrogante que a enchía por dentro era o que a estaba a entristecer. Ó mellor era cuestión de tempo, pero ela ben sabía que non podía verquer confianza en deixar madurar as feridas, pois éstas, ás veces, fican marcadas no corpo como sinais dunha dor pretérita que xa pasou, pero que pode ser lembrada. E Marta non quería lembrar. Desexaba pór o marcador a cero.

Na casa tampouco lle estaban a facilitar o choio. Agora que xa tiña un posto estable, Marta andaba mirando en procurarse un coche, pra ir e vir a Ourense sen ter que aturar amontoamentos, horarios e presas nos transportes públicos. Os seus pais negaronselle a avalarlle ó banco pra mercar un Corsa; decían que, de momento, o coche era prescindible, que agardase aforrar un chisco máis, e logo xa se vería, que tampouco levaba tanto tempo fora como pra estar farta de chupar bus e tren, que fose comedida e actuase con razón.

Razón? Os seus pais seguían a lle esixir razón? Incrible! Ela, que sacrificou a sua mocidade á maior gloria da “razón” acatando os consellos dos seus pais, veñen éstos agora a lle pedir que “razone”? Non resultaba tan dificil de entender que ela desexaba escomenzar a tomar decisións por si mesma, que non precisaba o concurso de ninguén máis pra orienta-la sua vida, que agora xa era o adulta dabondo como pra lle rendir contas a alguén máis que a ela mesma. Marta estaba ata os narices de que tanto Marcos como os seus pais creran ter sobre a sua persoa a potestade do veto a todas aquelas iniciativas que decidía emprender; sentíase secuestrada por desexos alleos e abandoada polos propios. Por mor deso, Marta procuraba fuxir, e a elo encomendouse o fin de semana: “Hei escomenzar unha nova vida. O luns volvo a nacer”.

Ben sabía ela que por máis que se convencese, endexamáis acadaría o que pretendía. Era metade de semana, e nada semellaba ter cambiado. De sempre foi unha rapaza feble de vontade, incapaz de artellar un plan e levalo ata as derradeiras consecuencias. Xoves, ía camiño do traballo co pelo cheo de merda, e todo aquelo que o domingo anterior tentaba rexeitar durmiu ó seu carón nas seguintes noites, facendo do leito unha cámara de tortura psicolóxica inaturable. As lembranzas de Marcos, a imposibilidade de facerse ca independencia que outorga un automobil por mor da negativa dos seus pais, e Iria, tan ilusionada ela cando lle dixo que ía casar. Merda de vida! E eu que non dou arrancado! Estaba farta de comer sempre macarróns; e inda pra máis recorría a cotío ás larpeiradas, por preguiza, pra matar a fame, e algo máis no seu interior. Estaba a coller un cu. Notabase magra. Cando ía decidir a aprender a cociñar a xeito? Pra cando pensaba coller peso de muller? Ó final ía ter razón a sua nai...

Pensaba en cando era cativa, no doado que adoitaba ser todo daquelas. Marta posuiu de sempre unha innata capacidade pra reter na memoria cada intre da sua vida pretérita, e cando recorría á lembranza, expuña os aconteceres pasados dun xeito tan atinado que sorprendía a todo quisque. A sua memoria era como un disco duro perenne; ningun virus en forma de desagravio emocional era quen de lle anula-la capacidade de lembrar con exactitude científica. Mantiña impolutas as imaxes da infancia, dende a marca de leite en po ca que a sua nai a alimentaba, ata as enrrugas maxestuosamente ubicadas na faciana do seu abó paterno, morto cando ela contaba con menos de tres anos. Mesmo aquelas lembranzas que fuxen da atención da meirande parte dos mortais, esas que os miolos teñen como anecdotarios impropios de seren esculpidos na rocha dos soños, en Marta ficaban, nembargantes, gravadas como miliarios seculares prestos a non desaparecer endexamáis na escuridade do futuro. Lembraba con pasmosa fidelidade feitos que permañecían no esquecemento dos seus propios pais, como  o vestido que levaba a sua nai cando a rifa que mantiveran a sua aboa Elvira co seu pai por mor daqueles eidos que o seu relembrado abó deixara en Coles, e que el estaba disposto a vender pra sair a diante. Que vestido? Somentes tiña cinco anos!

Marta cría perder, anaco a anaco, algo da sua vida, malia o seu poder de lembrar. Ese poder, esa facultade, mermaballe paseniñamente as forzas pra seguir tirando do carro da vida, pois cada recordo punzaba no seu corazón enchoupado de saudade, e facíalle verquer moita tristura, esa gris e compasiva tristura que asulagou de sempre a sua ialma. Se poidese voltar ó principio, se podese escomenzar...

Malia a sensación de liberdade que lle otorgou o saberse ceibe da persoa de Marcos, un ser excesivamente ancorado no seu, cunha personalidade radical, Marta sentíase máis soa que nunca, e  enfrontabase dificilmente á idea de refacer de novo a sua realidade, á que desta volta íalle faltar un anaco. Debía ser quen de camiñar sen compaña. Era de obriga. Marcos, a pesares da sua asoballadora figura, era un home que sabía pór as suas orellas a disposición das angurias de Marta, unha persoa que calaba cando compría calar, e que somentes botaba a falar ca precisión axeitada caendo, moitas das veces, na presunción da “introversión”. “É-che un rapaz ben virtuoso”, contaballe a nai de Marcos cando ambolosdous ían á casa ver unha película. E, en verdade, era un neno intelixente, culto e apañado. Mais os seus defectos eran tais que asomaron cada vez máis co paso do tempo, e a Marta medroulle pouco a pouco no seu coñecemento a crenza de que Marcos maquillaba a sua real persoa pra a facer levadeira e, asi, acadar nela, e con ela, as suas propias prespectivas de futuro. Ela decatouse axiña de que todo o que ela planexaba era prescindible pra él, e que somentes contaba o que o Marcos maquinaba nos miolos que, naturalmente, únicamente artellaba ca fin do proveito propio.

Dos seus pais tanto, ou máis, podería decir. Dende ben nova a sua nai arengouna no esforzo e o traballo, puntais sobre os que, segundo ela, xiraba a vida enteira. Marta, malia o que lle decía a sua nai, nunca limitou os días ás obrigas –ou, cando menos, tentouno-, e procurou amplia-lo espectro da realidade ó lecer. Nembargantes, os seus pais acotaronlle a parcela temporal que ela procuraba adicarlle ó merecido premio que, segundo ela, contaba todo esforzo, e infrinxironlle severos principios que mancaron a sua mocidade. A Marta fixeronna maior ben rapido, mais non foron capaces de botar fora dela a inocencia, esa que fai da nenez algo ateigado de soños e ledicias. Marta seguía ancorada nesa inocencia, nos soños, mais non conta ca ledicia, e sí ca anguria.


http://www.youtube.com/watch?v=Imh0vEnOMXU

Marta estrouxo do bolso o discman e empotrouno nas orellas. Quería esvanecerse entre a multitude, voar entre as testas da xente amontoada que alí había, e que ía e viña de todolos recunchos cara todolos puntos dalgunha lonxana terra perdida en bretemas, á procura do soño eterno, a felicidade etérea. Era Ana Belén, “Peces de Ciudad”. Marta deixou ó seu consciente bogar entre os mares das ilusións do mundo, como a mariñeira da vida. Cantos anseios alí xunto a ela contidos. Moita xente; moita xente cos ollos enchidos de paixon, algúns síntoma de noites espertas coidando dalgunha cativa vida, reflectida nos centelleantes ollos dunha nai que se sabe amada, outros, pechados pra acadaren o derradeiro descanso, outros, vivos e plétoros de esperanza. Algunhas fermosas rapaciñas, outras, mulleres irredentas, aquel, non da creto o que lle narra o xornal, estoutro, ensimismado no mobil do trinque mercado antonte mesmo. Un ancián ca ollada estrabiada olla polo cristal, unha moza agarda atopar entre os brazos do seu mozo a calma precisa pra botarse a soñar. Misturas de ledicias, agonías, demencias, esforzos, anseios. Na fiestra miraba pasar acompasado un novo día, de seguro que sería outro máis.

Había moita xente naquel vagón. Pero Marta seguíase a sentir inmensamente soa.

A piques de acadar a estación, un forte golpe sacudiu a Marta. E silencio, moito silencio. Deitada no chan, so tivo tres minutos pra cavilar e ollar ó seu arredor. Marta non era a única que se sentía soa. O mundo enteiro estaba tremendamente só, inexplicablemente so e ferido, era mudo, mudo como o seu corazón palpexante. Entón, viuse feliz, feliz por compartir cos homes tanta soidade e tanta dor.